De architecten van de eeuwigheid

José Monteiro heeft bereikt wat geen Montarion sinds het begin van de Grote Cycli was gelukt. Hij onderhandelde met het Universum zelf.

Hij weigerde Keizer te worden, voorkwam de convergentie van de werkelijkheden en vernietigde de zaden van de kunstmatige intelligentie die tot de Oorlog van de Erfgenamen zou leiden. Voor het eerst lag de toekomst niet langer vast. Maar vrijheid had een prijs.

Als onderdeel van de overeenkomst zouden zijn menselijke kinderen op hun twintigste naar het Centrum van het Universum worden geroepen. Gabriel en Daniel zouden toegang krijgen tot de kennis die de negen beschavingen van de Raad hadden verzameld en biologisch niet meer verouderen.

Ze zouden niet onsterfelijk zijn. Ze zouden niet ziek of oud worden, maar konden sterven. Ze konden worden vermoord. En geen Oerwet zou de soort veroordelen die verantwoordelijk was voor hun dood.

Hun opdracht zou zijn te vinden wat noch de Raad, noch de druïden, noch het Universum zelf ooit hadden ontdekt: een manier om alle universa te stabiliseren zonder ze te dwingen in één werkelijkheid samen te komen.

Twintig jaar later komt de oproep.

Door Sofia voorbereid in Spulve-wetenschap, de geschiedenis van het Universum, strategie, filosofie en gevecht, betreden de twee broers de Raad als vrije mannen. Ze hoeven slechts eenmaal per jaar te verschijnen en kunnen hun eigen leven opbouwen. Toch blijven de universa gewond.

De verbindingen tussen de werkelijkheden verdwijnen en er zal een moment komen waarop geen vereniging, oplossing of offer ze nog kan redden.

In de archieven van de Raad ontdekken Gabriel en Daniel dat het antwoord misschien ligt in een conclusie die ze al als kinderen trokken: een portaal verplaatst een persoon niet echt door de ruimte. Het overtuigt het Universum ervan dat die persoon zich al aan de andere kant bevindt.

Als het mogelijk is het Universum ervan te overtuigen dat iemand op een andere plaats thuishoort, is het misschien mogelijk miljoenen universa elkaar te laten erkennen als delen van hetzelfde systeem, zonder ze te vernietigen of samen te smelten.

Om die theorie te bewijzen, moeten de broers grenzen overschrijden die geen beschaving ooit heeft gepasseerd, de fundamentele wetten van het bestaan uitdagen en iedereen overleven die een bekende oplossing boven een onmogelijke hoop verkiest.

Maar de tijd die in hun lichamen niet langer verstrijkt, zal de mensen van wie ze houden blijven wegnemen.

En wanneer Gabriel en Daniel verschillende wegen beginnen te verdedigen om het bestaan te redden, zullen ze ontdekken dat het grootste gevaar misschien niet in de stervende universa ligt. Het kan tussen hen beiden liggen.

José Monteiro heeft de profetie doorbroken. Nu moeten zijn kinderen bewijzen dat een toekomst zonder voorbestemd lot het verdient te overleven.