Binnenkort

Miljoenen jaren voor de rijken, de religies en de herinnering aan de geschiedenis zelf, was de Aarde slechts de Blauwe Wereld: een ver laboratorium waar de Spulves een project ontwikkelden dat het lot van het universum kon veranderen.

Te midden van genetische experimenten, militaire surveillance en levens die als proefkonijnen worden behandeld, verheft een onverwacht wezen zich tegen zijn scheppers. Ze noemen hem Montarion. Hij zal de eerste zijn.

Nadat hij de gevangen mensen heeft bevrijd en naar de vrijheid heeft geleid, wordt Montarion meer dan een voortvluchtige: hij wordt het begin van een bloedlijn, een symbool en een raadsel dat millennia zal overspannen.

Tegelijkertijd ontvangt Khar’Ka, een Spulve-oorlogier en deelnemer aan Project Blauwe Wereld, een bevel dat de gehele toekomstige geschiedenis zal bepalen: op Aarde blijven, de nieuwe soort observeren en beslissen of die het waard is om te leven.

Gevangen tussen zijn loyaliteit aan zijn volk en de onrust die Montarion teweegbrengt, is Khar’Ka getuige van de geboorte van de mensheid, van het spoor van een onmogelijke erfenis en van de eerste stap van het geheim dat ooit zal leiden tot de naam José Monteiro.

De Eerste Montarion: De Duistere Oorsprong van de Mensheid onthult op epische schaal de ware oorsprong van de mensheid, de geboorte van de Montarion-mythe en de eerste stap van de bewaker die, veel later, over het lot van de wereld zal waken.

José Monteiro zei ja.

Drie keer. En voor het eerst sinds het begin van de Grote Cycli begonnen de universums werkelijk te convergeren.

Het duurt nog een jaar voordat de Unie bestaat.

Miljoenen realiteiten zijn nu op weg naar één enkele bestemming. Werelden zullen verdwijnen. Verhalen zullen niet meer bestaan. Hele beschavingen zullen worden uitgewist.

Maar de mensheid zal overleven. Of dat is tenminste wat iedereen geloofde.

In een universum ver verwijderd van het universum waar José Monteiro de drie “ja” uitsprak, bestaat er een aarde die anders is dan alle andere.

De aarde die zal blijven.

Wanneer de convergentie begint, ontwaakt de planeet voor een waarheid die geen enkele beschaving kent: onder de oneindige versies van de Aarde, verspreid over de universums, zal het degene zijn die zal dienen als een anker voor de Aarde van het Ene Universum.

En met deze openbaring komt er nog een.

Als de mensheid de Unie wil doorkruisen, zal minstens één mens van die aarde in leven moeten blijven als de convergentie eindigt.

Als de laatste sterft... de talloze geesteswetenschappen van de andere universums zullen met hem verdwijnen.

De aarde observeert de soort die op haar oppervlak is geboren.

Oorlogen. Uitsterven. Vervuilde oceanen. Vernietigde bossen. Veranderde sfeer.

Duizenden jaren van geweld tegen de wereld die het leven mogelijk maakte.

En neem een ​​beslissing.

De mensheid zal het nieuwe universum niet betreden.

Dan begint de grootste oorlog die de menselijke soort ooit heeft meegemaakt.

Er is geen vijandelijk leger. Er is geen planeet om naar toe te ontsnappen. Er bestaat geen wapen dat een tegenstander kan doden.

Omdat de vijand de grond onder je voeten is. De oceanen. De sfeer. Het klimaat. De aarde zelf.

Terwijl miljarden mensen verdwijnen, begint José Monteiro te begrijpen dat catastrofes geen ongelukken zijn.

De planeet jaagt op hen.

En het heeft maar één doel: vóór de Unie de menselijke bevolking tot nul terugbrengen.

José en Alberto raken verwikkeld in een oorlog waarin winnen niet betekent dat je de aarde moet verslaan. Het betekent gewoon overleven.

Eén jaar. Dan maanden. Weken. Dagen. Uur.

De mensheid nadert haar einde nu talloze universums zich richting convergentie bewegen.

En als er nog maar een paar mensen over zijn, zal de vraag rijzen waarvan niemand ooit dacht dat ze die zouden moeten beantwoorden:

wie zal de laatste zijn?

Jozef? Alberto? Iemand anders?

Misschien weet niemand het.

Want om de hele mensheid te redden... het is voor één enkel mens voldoende om te blijven ademen als de universums één worden.

God observeerde de mensheid een eeuwigheid.

Niet slechts één mensheid. Alle.

Oneindige aardes. Miljarden beschavingen. Talloze universums geboren uit de verhalen van Bewaker Montarion.

De werelden veranderden. De eeuwen veranderden. De verhalen veranderden.

Maar mensen herhaalden zichzelf.

Oorlog. Haat. Hebzucht. Verovering. Ongedaan maken.

Wereld na wereld groeide de mensheid, domineerde de planeet die haar creëerde en transporteerde haar conflicten uiteindelijk naar de sterren.

Totdat God tot een conclusie komt.

De mensheid was geen mislukt experiment.

Het was een plaag die zich door de schepping zelf had verspreid.

En sprak het vonnis uit.

De menselijke soort zou worden uitgeroeid.

Niet van een aarde. Niet uit een universum. Van iedereen.

Wanneer de eerste geesteswetenschappen eenvoudigweg ophouden te bestaan, voelen verschillende versies van José Monteiro wat geen van hen zou moeten kunnen voelen: andere delen van zichzelf verdwijnen.

Soldaten. Koningen. Wetenschappers. Criminelen. Schrijvers. Mannen die de mensheid hebben gered. Mannen die faalden. En Josés die precies werd wat ze beloofden te vechten.

Voor het eerst zullen versies van José Monteiro uit realiteiten die elkaar nooit zouden moeten ontmoeten zij aan zij moeten vechten.

Maar niet iedereen wil God tegenhouden. Sommigen geloven dat Hij gelijk heeft.

En terwijl een oorlog de Josés zelf begint te verdelen, wordt een andere onmogelijkheid ontdekt.

In al deze realiteiten is er ook een Alberto.

God heeft het Multiversum geschapen. Bewaker creëerde verhalen die werelden konden worden.

Nu zullen de wezens in deze verhalen de vraag moeten beantwoorden die de toekomst van al het bestaan zou kunnen bepalen:

Als God de mogelijkheid van leven heeft geschapen, heeft hij dan ook het recht om te beslissen wanneer een soort zijn bestaansrecht heeft verloren?

De oorlog voor de mensheid zal niet langer op aarde worden uitgevochten.

Het zal worden bevochten tegen zijn eigen Schepper.

Na de gebeurtenissen in De laatste echo van de schaduwen: As en bloed begint de confrontatie tussen de kinderen van José Monteiro en Alberto Costa — Azarado. De kunstmatige intelligentie wordt machtiger en de verdeelde kinderen bereiden zich voor op oorlog.

Lang vóór de opkomst van de mensen kruisten twee machtige rassen elkaars pad in de diepten van het universum: de raadselachtige Spulves en de heerszuchtige reptielachtigen. Wat begon als een ontmoeting uit ontdekkingsdrang en nieuwsgierigheid, veranderde snel in een onvermijdelijk conflict. Deze trilogie onthult de oorsprong van de oeroude haat tussen deze soorten, het pact dat vrede beloofde... en het bloed dat het einde ervan bezegelde. Het verhaal dat een duizenden jaren durende oorlog ontketende, begint hier.

Vóór de oorlogen tussen mensen en machines, vóór de oorlogen tussen mensen en buitenaardse wezens, was er Mars. Een planeet bewoond door een ras van indrukwekkende reuzen, bewakers van een oeroud geheim. Maar de vrede werd verbroken door de komst van de reptielachtigen, meedogenloze strategen op zoek naar macht en heerschappij.

Dit boek vertelt over de grote interplanetaire confrontatie: de brute aanval van de reptielachtigen op Mars, het wanhopige verzet van de kolossen en het begin van een conflict. Een verhaal over verraad, verwoesting en oorsprong, waarin reuzen en reptielachtigen tegenover elkaar stonden en het sterrenstelsel nooit meer hetzelfde was.

José Monteiro heeft het Universum gered. Niemand herinnert het zich.

Na de vereniging van alle werkelijkheden ontwaakte José in Porto, in een wereld waarin Brunix, zijn kinderen, de druïden, de reptielachtigen en alle beschavingen die hij had gekend nooit hadden bestaan. Veroordeeld om de enige bewaker van zijn herinneringen te zijn, veranderde hij alles wat hij had meegemaakt in een boekenreeks die de wereld als sciencefiction ontving.

Jaren later klopt een geheime overheidsorganisatie bij hem aan.

Verborgen voor de wereld beschermt dit agentschap de Geschiedenis via één deur die zijn reizigers naar elke plaats en elk moment in het verleden kan brengen. Ze hoeven er alleen doorheen te stappen terwijl ze aan hun bestemming denken. De deur vindt een plek waar niemand getuige kan zijn van hun aankomst.

Eeuwenlang hebben zijn agenten voorkomen dat oorlogen, samenzweringen en reizigers de loop van de mensheid veranderden. Totdat de Geschiedenis zelf begon te veranderen.

Berichten voor José verschijnen op plaatsen die al eeuwen afgesloten zijn. Het symbool van Montarion duikt op in oude documenten. Archieven beschrijven gebeurtenissen, wezens en beschavingen die alleen bestaan in de boeken die hij heeft geschreven.

Iemand, of iets, verandert het verleden om een toegang tot dit Universum te creëren.

Omdat hij de enige man is die de sporen van de uitgewiste werkelijkheid kan herkennen, wordt José gerekruteerd en begint hij door de eeuwen te reizen. Maar elke missie onthult een deel van een veel groter plan: een bewustzijn dat door de vereniging van de universa werd gewist, verandert de Geschiedenis gebeurtenis voor gebeurtenis om zijn eigen oorsprong te scheppen en ervoor te zorgen dat het deze keer nooit zal worden uitgewist.

En die entiteit kent de enige prijs die José ertoe kan brengen het agentschap te verraden. De mogelijkheid om Brunix, zijn kinderen en iedereen die het Universum hem afnam terug te krijgen.

Terwijl een onzichtbare oorlog zich door het verleden verspreidt, moet José beslissen of hij een op vergetelheid gebouwde wereld beschermt of de weg opent voor de terugkeer van een veroordeelde werkelijkheid.

Want het verleden is niet gestorven. Het werd verboden te bestaan.

José Monteiro heeft bereikt wat geen Montarion sinds het begin van de Grote Cycli was gelukt. Hij onderhandelde met het Universum zelf.

Hij weigerde Keizer te worden, voorkwam de convergentie van de werkelijkheden en vernietigde de zaden van de kunstmatige intelligentie die tot de Oorlog van de Erfgenamen zou leiden. Voor het eerst lag de toekomst niet langer vast. Maar vrijheid had een prijs.

Als onderdeel van de overeenkomst zouden zijn menselijke kinderen op hun twintigste naar het Centrum van het Universum worden geroepen. Gabriel en Daniel zouden toegang krijgen tot de kennis die de negen beschavingen van de Raad hadden verzameld en biologisch niet meer verouderen.

Ze zouden niet onsterfelijk zijn. Ze zouden niet ziek of oud worden, maar konden sterven. Ze konden worden vermoord. En geen Oerwet zou de soort veroordelen die verantwoordelijk was voor hun dood.

Hun opdracht zou zijn te vinden wat noch de Raad, noch de druïden, noch het Universum zelf ooit hadden ontdekt: een manier om alle universa te stabiliseren zonder ze te dwingen in één werkelijkheid samen te komen.

Twintig jaar later komt de oproep.

Door Sofia voorbereid in Spulve-wetenschap, de geschiedenis van het Universum, strategie, filosofie en gevecht, betreden de twee broers de Raad als vrije mannen. Ze hoeven slechts eenmaal per jaar te verschijnen en kunnen hun eigen leven opbouwen. Toch blijven de universa gewond.

De verbindingen tussen de werkelijkheden verdwijnen en er zal een moment komen waarop geen vereniging, oplossing of offer ze nog kan redden.

In de archieven van de Raad ontdekken Gabriel en Daniel dat het antwoord misschien ligt in een conclusie die ze al als kinderen trokken: een portaal verplaatst een persoon niet echt door de ruimte. Het overtuigt het Universum ervan dat die persoon zich al aan de andere kant bevindt.

Als het mogelijk is het Universum ervan te overtuigen dat iemand op een andere plaats thuishoort, is het misschien mogelijk miljoenen universa elkaar te laten erkennen als delen van hetzelfde systeem, zonder ze te vernietigen of samen te smelten.

Om die theorie te bewijzen, moeten de broers grenzen overschrijden die geen beschaving ooit heeft gepasseerd, de fundamentele wetten van het bestaan uitdagen en iedereen overleven die een bekende oplossing boven een onmogelijke hoop verkiest.

Maar de tijd die in hun lichamen niet langer verstrijkt, zal de mensen van wie ze houden blijven wegnemen.

En wanneer Gabriel en Daniel verschillende wegen beginnen te verdedigen om het bestaan te redden, zullen ze ontdekken dat het grootste gevaar misschien niet in de stervende universa ligt. Het kan tussen hen beiden liggen.

José Monteiro heeft de profetie doorbroken. Nu moeten zijn kinderen bewijzen dat een toekomst zonder voorbestemd lot het verdient te overleven.

Hij hielp de mensheid te scheppen om een oorlog te winnen. Miljoenen jaren lang werd hij haar enige bewaker.

Wanneer de Spulves de Blauwe Wereld verlaten, krijgt Khar’Ka een laatste opdracht: op Aarde blijven, de ontwikkeling van de nieuwe soort observeren en zijn volk waarschuwen als de mensen een bedreiging worden. Ingrijpen is hem verboden; hij moet de millennia in stasekamers doorbrengen en alleen ontwaken om de voortgang van het experiment te beoordelen.

Maar vanaf de eerste ontwaking beseft Khar’Ka dat er iets mis is.

De mensen hebben niet alleen overleefd, ze zijn zich over de planeet gaan verspreiden. Door hun aderen stroomt het bloed van Montarion, het vreemde wezen dat de eerste gevangenen uit de Spulve-laboratoria bevrijdde en de terugkeer aankondigde van degene die hem zijn naam had gegeven. Hoe meer Khar’Ka die bloedlijn onderzoekt, hoe vaker hij gebeurtenissen vindt die niet zouden mogen bestaan: symbolen die zijn gegraveerd vóór de beschavingen die ze maakten, berichten geschreven in talen die nog moesten ontstaan en profetieën die de toekomst lijken te kennen.

Door de tijdperken heen ziet Khar’Ka beschavingen ontstaan en ten onder gaan. Hij ziet bezoekers uit de sterren zich als goden voordoen, menselijke rijken veranderen in werktuigen van buitenaardse oorlogen en verborgen machten strijden om de heerschappij over de Aarde. Omdat hij niet onverschillig kan blijven, begint hij de bevelen van de Spulves te overtreden: hij beschermt volken, vernietigt geheime legers en wist uit de Geschiedenis de sporen van degenen die de mensheid wilden knechten.

Maar elke ingreep brengt hem dichter bij wat hij het meest vreest: een verrader worden in de ogen van zijn eigen volk.

Eeuwen later vindt Khar’Ka bij de Maya’s een steen die ouder is dan enige bekende tijdreis. Er staat een onmogelijke naam op: José Monteiro. De naam van een man, geschreven lang voordat Portugal, de Portugese taal of de wereld waarin hij geboren zal worden bestonden.

De ontdekking zet een zoektocht in gang die continenten en millennia zal doorkruisen. Menselijke geheime genootschappen worden erfgenamen van Khar’Ka’s kennis. Sommige zweren de profetie van Montarion te beschermen; andere geloven dat José verantwoordelijk zal zijn voor het einde van het Universum en proberen zijn geboorte te voorkomen. Intussen keren oude vijanden terug, herwinnen de valse goden hun kracht en beginnen de Spulves te vermoeden dat hun wachter niet langer slechts een waarnemer is.

Wanneer de mensheid de eeuw binnengaat van oorlogen, machines en wapens die de planeet kunnen vernietigen, wordt Khar’Ka geconfronteerd met zijn grootste twijfel: verdient de soort die hij miljoenen jaren heeft beschermd werkelijk te overleven?

Het antwoord komt wanneer de scheppers terugkeren naar de Blauwe Wereld om het oordeel te voltooien dat bij het begin van de mensheid begon. Onder de dreiging van uitroeiing zoeken de Erfgenamen van het Geheim naar de man wiens naam de tijd heeft doorkruist, terwijl Khar’Ka ontdekt dat Montarion nooit slechts een bloedlijn was.

Het is een cyclus. En José Monteiro is de gebeurtenis waarop de hele Geschiedenis zich heeft voorbereid.

Verscheurd tussen trouw aan zijn volk en liefde voor de soort die hij zag opgroeien, moet Khar’Ka de eed breken die hem op Aarde gevangenhield en een laatste keuze maken: de mensheid uitleveren aan haar scheppers of een oorlog beginnen die alle beschavingen kan veroordelen die hij heeft gezworen te beschermen.

Want Khar’Ka werd op Aarde achtergelaten om te beslissen wanneer de mensheid moest sterven. Maar zijn scheppers hadden nooit gedacht dat hij in haar zou leren geloven.

Hij hielp de mensheid te scheppen om een oorlog te winnen. Miljoenen jaren lang werd hij haar enige bewaker.

Wanneer de Spulves de Blauwe Wereld verlaten, krijgt Khar’Ka een laatste opdracht: op Aarde blijven, de ontwikkeling van de nieuwe soort observeren en zijn volk waarschuwen als de mensen een bedreiging worden. Ingrijpen is hem verboden; hij moet de millennia in stasekamers doorbrengen en alleen ontwaken om de voortgang van het experiment te beoordelen.

Maar vanaf de eerste ontwaking beseft Khar’Ka dat er iets mis is.

De mensen hebben niet alleen overleefd, ze zijn zich over de planeet gaan verspreiden. Door hun aderen stroomt het bloed van Montarion, het vreemde wezen dat de eerste gevangenen uit de Spulve-laboratoria bevrijdde en de terugkeer aankondigde van degene die hem zijn naam had gegeven. Hoe meer Khar’Ka die bloedlijn onderzoekt, hoe vaker hij gebeurtenissen vindt die niet zouden mogen bestaan: symbolen die zijn gegraveerd vóór de beschavingen die ze maakten, berichten geschreven in talen die nog moesten ontstaan en profetieën die de toekomst lijken te kennen.

Door de tijdperken heen ziet Khar’Ka beschavingen ontstaan en ten onder gaan. Hij ziet bezoekers uit de sterren zich als goden voordoen, menselijke rijken veranderen in werktuigen van buitenaardse oorlogen en verborgen machten strijden om de heerschappij over de Aarde. Omdat hij niet onverschillig kan blijven, begint hij de bevelen van de Spulves te overtreden: hij beschermt volken, vernietigt geheime legers en wist uit de Geschiedenis de sporen van degenen die de mensheid wilden knechten.

Maar elke ingreep brengt hem dichter bij wat hij het meest vreest: een verrader worden in de ogen van zijn eigen volk.

Eeuwen later vindt Khar’Ka bij de Maya’s een steen die ouder is dan enige bekende tijdreis. Er staat een onmogelijke naam op: José Monteiro. De naam van een man, geschreven lang voordat Portugal, de Portugese taal of de wereld waarin hij geboren zal worden bestonden.

De ontdekking zet een zoektocht in gang die continenten en millennia zal doorkruisen. Menselijke geheime genootschappen worden erfgenamen van Khar’Ka’s kennis. Sommige zweren de profetie van Montarion te beschermen; andere geloven dat José verantwoordelijk zal zijn voor het einde van het Universum en proberen zijn geboorte te voorkomen. Intussen keren oude vijanden terug, herwinnen de valse goden hun kracht en beginnen de Spulves te vermoeden dat hun wachter niet langer slechts een waarnemer is.

Wanneer de mensheid de eeuw binnengaat van oorlogen, machines en wapens die de planeet kunnen vernietigen, wordt Khar’Ka geconfronteerd met zijn grootste twijfel: verdient de soort die hij miljoenen jaren heeft beschermd werkelijk te overleven?

Het antwoord komt wanneer de scheppers terugkeren naar de Blauwe Wereld om het oordeel te voltooien dat bij het begin van de mensheid begon. Onder de dreiging van uitroeiing zoeken de Erfgenamen van het Geheim naar de man wiens naam de tijd heeft doorkruist, terwijl Khar’Ka ontdekt dat Montarion nooit slechts een bloedlijn was.

Het is een cyclus. En José Monteiro is de gebeurtenis waarop de hele Geschiedenis zich heeft voorbereid.

Verscheurd tussen trouw aan zijn volk en liefde voor de soort die hij zag opgroeien, moet Khar’Ka de eed breken die hem op Aarde gevangenhield en een laatste keuze maken: de mensheid uitleveren aan haar scheppers of een oorlog beginnen die alle beschavingen kan veroordelen die hij heeft gezworen te beschermen.

Want Khar’Ka werd op Aarde achtergelaten om te beslissen wanneer de mensheid moest sterven. Maar zijn scheppers hadden nooit gedacht dat hij in haar zou leren geloven.