Kobieta, którą wymazał Wszechświat

Po wojnach, imperiach, proroctwach i spotkaniu z siłami zdolnymi rozstrzygać los całych cywilizacji José Monteiro odkrywa coś, czego nie ocali nawet cała moc Wszechświata: czas. „Kobieta, którą wymazał Wszechświat” to tom poezji osadzony po Finale A „Początku końca: Ostatnie tchnienie ludzkości — Sąd bogów”. Opowiada o relacji José i Brunix poprzez miłość, rodzinę, ostatnie godziny pewnej rzeczywistości i pamięć, która pozostaje, gdy wszystko inne znika. Przez 365 dni José próbuje robić to, o czym zapominał przez większość życia: żyć. Nie jako Montarion, zbawca czy człowiek zdolny przeciwstawić się Wszechświatowi, lecz po prostu José — przy ukochanej kobiecie i dzieciach, z którymi zbudował niemożliwe życie. Gdy Wszechświat się zmienia, Brunix znika z Historii. Miejsca, miasta i gwiazdy trwają, ale nikt poza José jej nie pamięta. Wiersze o dwóch światach, które nauczyły się dotykać, ostatnim wspólnym roku, narodzinach rodziny, godzinach wieczności i samotności jedynego człowieka pamiętającego życie wymazane przez Wszechświat zmieniają Finał A w intymną podróż przez miłość, stratę, pamięć i istnienie. Zapomnienie może być sposobem przetrwania, lecz José nie dostał tego przywileju. Wszechświat zapomniał Brunix. On nie. Poetyckie dzieło Montarion Universe. Uwaga: akcja rozgrywa się po Finale A i zawiera ważne spoilery tego zakończenia.