A Muller que o Universo Borrou

Despois de enfrontarse a guerras, imperios, profecías e forzas capaces de decidir o destino de civilizacións enteiras, José Monteiro descobre que hai algo que nin todo o poder do Universo pode salvar: o tempo. A Muller que o Universo Borrou é unha colección de poemas situada despois do Final A de O Inicio da Fin: O Último Suspiro da Humanidade — O Xuízo dos Deuses. Acompaña a relación entre José e Brunix a través do amor, da familia, das últimas horas dunha realidade e da lembranza que permanece cando todo o demais desaparece. Durante trescentos sesenta e cinco días, José intenta facer o que esqueceu durante gran parte da súa vida: vivir. Non como Montarion. Non como salvador. Non como o home capaz de enfrontarse ao propio Universo. Só como José, xunto á muller que ama e aos fillos cos que construíu unha vida que nunca debería ter sido posible. Pero cando o Universo cambia, Brunix desaparece da Historia. Os lugares permanecen. As cidades continúan. As estrelas seguen existindo. Porén, ninguén a lembra. Ninguén agás José. Entre poemas sobre dous mundos que aprenderon a tocarse, o seu último ano xuntos, o nacemento dunha familia, unhas horas de eternidade e a soidade de ser o único home que lembra unha vida borrada polo propio Universo, esta obra transforma o Final A nunha viaxe íntima polo amor, a perda, a memoria e a existencia. Talvez esquecer sexa unha forma de sobrevivir. Pero José Monteiro non tivo ese privilexio. O Universo esqueceu a Brunix. El non. Unha obra poética de Montarion Universe. Aviso: esta obra transcorre despois do Final A de O Inicio da Fin e contén revelacións importantes dese final.