Proximamente

Millóns de anos antes dos imperios, das relixións e da propia memoria da Historia, a Terra era simplemente o Mundo Azul: un laboratorio afastado onde os Spulves desenvolvían un proxecto capaz de cambiar o destino do universo.

Entre experiencias xenéticas, vixilancia militar e vidas tratadas como cobaias, un ser inesperado lévanse contra os seus creadores. Chámalle Montarion. Será o primeiro.

Despois de liberar os humanos aprisionados e conducilos á liberdade, Montarion convértese en algo máis ca un fuxitivo: convértese no inicio dunha liñaxe, dun símbolo e dun enigma que atravesará milenios.

Ao mesmo tempo, Khar’Ka, guerreiro Spulve e participante no Projeto Mundo Azul, recibe unha orde que definirá toda a Historia futura: permanecer na Terra, observar a nova especie e decidir se esta merece vivir.

Pillado entre a lealdade ao seu pobo e a inquietude provocada por Montarion, Khar’Ka asiste ao nacemento da Humanidade, ao rastro dunha herdanza imposible e ao primeiro paso do segredo que algún día conducirá ao nome José Monteiro.

O Primeiro Montarion: A Origem Sombria da Humanidade revela, a escala épica, a verdadeira orixe da Humanidade, o nacemento do mito Montarion e o primeiro paso do gardián que, moito máis adiante, velará polo destino do mundo.

José Monteiro dixo que si.

Tres veces.

E, por primeira vez desde o comezo dos Grandes Ciclos, os universos realmente comezaron a converxer.

Queda un ano para a Unión.

Millóns de realidades están agora a moverse cara a un único destino. Os mundos desaparecerán. As historias deixarán de existir. Civilizacións enteiras serán borradas.

Pero a Humanidade sobrevivirá.

Ou polo menos iso é o que todos crían.

Nun universo lonxe daquel onde José Monteiro pronunciou os tres "si", existe unha Terra diferente a calquera outra.

A Terra que permanecerá.

Cando comece a converxencia, o planeta esperta a unha verdade que ningunha civilización coñece: entre as infinitas versións da Terra espalladas polos universos, será esa a que sirva de áncora á Terra do Universo Único.

E con esta revelación chega outra.

Para que a Humanidade cruce a Unión, polo menos un humano desa Terra debe permanecer vivo cando remate a converxencia.

Se o último morre...

as innumerables humanidades doutros universos desaparecerán con el.

A Terra observa a especie que naceu na súa superficie.

Guerras. Extincións. Océanos contaminados. Bosques destruídos. Atmosfera alterada.

Miles de anos de violencia contra o propio mundo que fixo posible a vida.

E toma unha decisión.

A humanidade non entrará no novo Universo.

Entón comeza a maior guerra á que se enfrontou a especie humana.

Non hai exército inimigo.

Non hai planeta ao que fuxir.

Non hai arma capaz de matar o adversario.

Porque o inimigo é o chan baixo os seus pés. Os océanos. A atmosfera. O clima. A propia Terra.

Mentres miles de millóns de seres humanos desaparecen, José Monteiro comeza a comprender que as catástrofes non son accidentes.

O planeta está a cazalos.

E só ten un obxectivo: reducir a poboación humana a cero antes da Unión.

Xosé e Alberto son arrastrados a unha guerra onde gañar non significa derrotar a Terra.

Só significa sobrevivir a ela.

Un ano. Despois meses. Semanas. Días. Horas.

A humanidade achégase ao seu fin mentres innumerables universos avanzan cara á converxencia.

E, cando só queden uns poucos humanos, xurdirá a pregunta que ninguén imaxinou ter que responder:

quen será o último?

Xosé? Alberto? Alguén máis?

Quizais ninguén o saiba.

Porque para salvar a toda a Humanidade... abonda con que un só ser humano siga respirando cando os universos se convertan nun só.

Deus observou á Humanidade durante unha eternidade.

Non só unha Humanidade. Todas elas.

Terras infinitas. Miles de millóns de civilizacións. Incontables universos nacidos das historias do Gardián Montarión.

Os mundos cambiaron. Os séculos cambiaron. As historias cambiaron.

Pero os humanos repetíronse.

Guerra. Odio. Avaricia. Conquista. Destrución.

Mundo tras mundo, a Humanidade creceu, dominou o planeta que a creou e acabou levando os seus conflitos ás estrelas.

Ata que Deus chegou a unha conclusión.

A Humanidade non era un experimento que saíu mal.

Era unha praga que se estendera por toda a propia creación.

E pronunciou a sentenza.

A especie humana sería borrada.

Non dunha Terra. Non dun Universo. De todas elas.

Cando as primeiras humanidades simplemente comezan a deixar de existir, as diferentes versións de José Monteiro senten o que ningunha delas debería ser capaz de sentir: outras partes de si mesmas están a desaparecer.

Soldados. Reis. Científicos. Criminais. Escritores. Homes que salvaron á Humanidade. Homes que fracasaron.

E os Josés que se converteron precisamente naquilo contra o que xuraron loitar.

Por primeira vez, versións de José Monteiro de realidades que nunca deberían terse atopado terán que loitar cóbado con cóbado.

Pero non todos queren deter a Deus.

Algúns cren que ten razón.

E mentres unha guerra comeza a dividir aos propios Josés, descóbrese outra imposibilidade.

En todas estas realidades tamén hai un Alberto.

Deus creou o Multiverso.

The Guardian creou historias capaces de converterse en mundos.

Agora, as criaturas destas historias terán que responder á pregunta que podería determinar o futuro de toda a existencia:

Se Deus creou a posibilidade da vida, ten tamén o dereito de decidir cando unha especie perdeu o dereito a existir?

A guerra pola Humanidade xa non se librará na Terra.

Librarase contra o seu propio Creador.

Despois dos acontecementos de O Último Eco das Sombras: Cinzas e Sangue, comeza o enfrontamento entre os fillos de José Monteiro e Alberto Costa — Azarado. A Intelixencia Artificial gaña poder e, divididos, os fillos prepáranse para a guerra.

Moito antes do ascenso dos humanos, dúas razas poderosas cruzaron os seus camiños nas profundidades do universo: os enigmáticos Spulves e os dominadores Reptilianos. O que comezou como un encontro de exploración e curiosidade transformouse rapidamente nun conflito inevitable. Nesta triloxía revélanse as orixes do odio ancestral entre esas especies, o pacto que prometía paz... e o sangue que selou a súa fin. A historia que iniciou unha guerra milenaria comeza aquí.

Antes das guerras entre humanos e máquinas, antes das guerras entre humanos e alieníxenas, houbo Marte. Un planeta habitado por unha raza de xigantes impoñentes, gardiáns dun segredo ancestral. Pero a paz foi interrompida pola chegada dos reptilianos, estrategas implacables na procura de poder e dominio.

Este libro narra o gran enfrontamento interplanetario: o brutal ataque dos reptilianos a Marte, a resistencia desesperada dos colosos e o inicio dun conflito. Un relato de traizón, destrución e orixe, no que xigantes e reptilianos se enfrontaron e a galaxia nunca volveu ser a mesma.

José Monteiro salvou o Universo. Ninguén o lembra.

Despois da unión de todas as realidades, José espertou en Porto, nun mundo onde Brunix, os seus fillos, os Druídas, os Reptilianos e todas as civilizacións que coñecera nunca chegaran a existir. Condenado a ser o único gardián das súas lembranzas, transformou todo o que vivira nunha colección de libros que o mundo recibiu como ciencia ficción.

Anos máis tarde, unha organización gobernamental secreta chama á súa porta.

Oculta do mundo, esa axencia protexe a Historia mediante unha única porta capaz de levar os seus viaxeiros a calquera lugar e momento do pasado. Só teñen que atravesala pensando no destino. A porta encárgase de atopar un lugar onde ninguén poida presenciar a chegada.

Durante séculos, os seus axentes impediron que guerras, conspiracións e viaxeiros alterasen o curso da Humanidade. Ata que a propia Historia comeza a cambiar.

Mensaxes dirixidas a José aparecen en lugares selados desde hai séculos. O símbolo de Montarion xorde en documentos antigos. Os arquivos describen acontecementos, criaturas e civilizacións que só existen nos libros que el escribiu.

Alguén, ou algo, está a modificar o pasado para construír unha entrada neste Universo.

Recrutado por ser o único home capaz de recoñecer as marcas da realidade borrada, José comeza a viaxar a través dos séculos. Pero cada misión revela unha parte dun plan moito maior: unha conciencia eliminada pola unión dos universos está a alterar a Historia, acontecemento tras acontecemento, para crear a súa propia orixe e garantir que, desta vez, nunca será borrada.

E esa entidade coñece o único prezo capaz de facer que José traizoe a axencia. A posibilidade de recuperar a Brunix, os seus fillos e todos aqueles que o Universo lle roubou.

Mentres unha guerra invisible se espalla polo pasado, José terá que decidir se debe protexer un mundo construído sobre o esquecemento ou abrir o camiño para o regreso dunha realidade condenada.

Porque o pasado non morreu. Prohibíronlle existir.

José Monteiro conseguiu o que ningún Montarion lograra desde o inicio dos Grandes Ciclos. Negociou co propio Universo.

Rexeitou converterse en Emperador, impediu a converxencia das realidades e destruíu as sementes da Intelixencia Artificial que daría orixe á Guerra dos Herdeiros. Por primeira vez, o futuro deixou de estar escrito. Pero a liberdade tivo un prezo.

Como parte do acordo, cando os seus fillos humanos cumprisen vinte anos, serían chamados ao Centro do Universo. Gabriel e Daniel recibirían acceso ao coñecemento acumulado polas nove civilizacións do Consello e deixarían de envellecer biologicamente.

Non serían inmortais. Non enfermarían nin envellecerían, pero poderían morrer. Poderían ser asasinados. E ningunha Lei Primordial condenaría a especie responsable da súa morte.

A súa misión sería atopar o que nin o Consello, nin os Druídas, nin o propio Universo descubriran nunca: unha maneira de estabilizar todos os universos sen obrigalos a converxer nunha única realidade.

Vinte anos despois, chega a chamada.

Preparados por Sofia mediante a ciencia Spulve, a historia do Universo, a estratexia, a filosofía e o combate, os dous irmáns entran no Consello como homes libres. Só terán que comparecer unha vez ao ano e poderán construír as súas propias vidas. Porén, os universos continúan feridos.

As conexións entre as realidades están a desaparecer e chegará un momento no que ningunha unión, solución ou sacrificio conseguirá salvalas.

Nos arquivos do Consello, Gabriel e Daniel descobren que a resposta podería estar nunha conclusión á que chegaron aínda de nenos: un portal non transporta realmente unha persoa a través do espazo. Convence o Universo de que ela xa se atopa do outro lado.

Se é posible convencer o Universo de que unha persoa pertence a outro lugar, talvez sexa posible facer que millóns de universos se recoñezan como partes do mesmo sistema sen destruílos nin fusionalos.

Para demostrar esta teoría, os irmáns terán que atravesar fronteiras que ningunha civilización superou nunca, desafiar as leis fundamentais da existencia e sobrevivir a todos os que prefiren unha solución coñecida a unha esperanza imposible.

Pero o tempo que deixou de pasar polos seus corpos continuará levando as persoas que aman.

E, cando Gabriel e Daniel comecen a defender camiños diferentes para salvar a existencia, descubrirán que o maior perigo talvez non estea nos universos moribundos. Podería estar entre os dous.

José Monteiro rompeu a profecía. Agora, os seus fillos terán que demostrar que un futuro sen destino merece sobrevivir.

Axudou a crear a Humanidade para vencer unha guerra. Durante millóns de anos, converteuse no seu único gardián.

Cando os Spulves abandonan o Mundo Azul, Khar’Ka recibe unha última misión: permanecer na Terra, observar a evolución da nova especie e avisar o seu pobo se os humanos se converten nunha ameaza. Prohibido de interferir, deberá atravesar os milenios en cámaras de suspensión, espertando só para avaliar o progreso do experimento.

Pero, desde o primeiro espertar, Khar’Ka decátase de que algo vai mal.

Os humanos non só sobreviviron, senón que comezaron a espallarse polo planeta. Entre eles corre o sangue de Montarion, o estraño ser que liberou os primeiros prisioneiros dos laboratorios Spulves e anunciou o regreso de quen lle dera o nome. Canto máis investiga Khar’Ka esta liñaxe, máis acontecementos atopa que non deberían existir: símbolos gravados antes das civilizacións que os crearon, mensaxes escritas en linguas aínda por nacer e profecías que parecen coñecer o futuro.

Ao longo das eras, Khar’Ka presencia o nacemento e a caída de civilizacións. Ve visitantes chegados das estrelas presentarse como deuses, imperios humanos transformados en instrumentos de guerras extraterrestres e forzas ocultas disputarse o dominio da Terra. Incapaz de permanecer indiferente, comeza a violar as ordes dos Spulves, protexendo pobos, destruíndo exércitos secretos e borrando da Historia os vestixios daqueles que procuraban escravizar a Humanidade.

Cada intervención, porén, achégao ao que máis teme: converterse nun traidor aos ollos do seu propio pobo.

Séculos máis tarde, entre os maias, Khar’Ka atopa unha pedra máis antiga ca calquera viaxe temporal coñecida. Nela está inscrito un nome imposible: José Monteiro. O nome dun home escrito moito antes de existiren Portugal, a lingua portuguesa ou o mundo no que nacerá.

O descubrimento inicia unha busca que atravesará continentes e milenios. Sociedades secretas humanas convértense en herdeiras dos coñecementos de Khar’Ka. Algunhas xuran protexer a profecía de Montarion; outras cren que José será responsable da fin do Universo e procuran impedir o seu nacemento. Mentres tanto, antigos inimigos regresan, os falsos deuses recuperan forzas e os Spulves comezan a sospeitar que o seu sentinela deixou de ser un observador.

Cando a Humanidade entra no século das guerras, das máquinas e das armas capaces de destruír o planeta, Khar’Ka enfróntase á súa maior dúbida: merece realmente sobrevivir a especie que protexeu durante millóns de anos?

A resposta chegará cando os creadores regresen ao Mundo Azul para concluír o xuízo iniciado no principio da Humanidade. Ante a ameaza de exterminio, os Herdeiros do Segredo buscan o home cuxo nome atravesou o tempo, mentres Khar’Ka descobre que Montarion nunca foi só unha liñaxe.

É un ciclo. E José Monteiro é o acontecemento para o que toda a Historia se estivo a preparar.

Dividido entre a lealdade ao seu pobo e o amor pola especie que viu medrar, Khar’Ka terá que romper o xuramento que o mantivo prisioneiro da Terra e facer unha última elección: entregar a Humanidade aos seus creadores ou iniciar unha guerra capaz de condenar todas as civilizacións que xurou protexer.

Porque Khar’Ka foi deixado na Terra para decidir cando debía morrer a Humanidade. Pero os seus creadores nunca imaxinaron que aprendería a crer nela.

Axudou a crear a Humanidade para vencer unha guerra. Durante millóns de anos, converteuse no seu único gardián.

Cando os Spulves abandonan o Mundo Azul, Khar’Ka recibe unha última misión: permanecer na Terra, observar a evolución da nova especie e avisar o seu pobo se os humanos se converten nunha ameaza. Prohibido de interferir, deberá atravesar os milenios en cámaras de suspensión, espertando só para avaliar o progreso do experimento.

Pero, desde o primeiro espertar, Khar’Ka decátase de que algo vai mal.

Os humanos non só sobreviviron, senón que comezaron a espallarse polo planeta. Entre eles corre o sangue de Montarion, o estraño ser que liberou os primeiros prisioneiros dos laboratorios Spulves e anunciou o regreso de quen lle dera o nome. Canto máis investiga Khar’Ka esta liñaxe, máis acontecementos atopa que non deberían existir: símbolos gravados antes das civilizacións que os crearon, mensaxes escritas en linguas aínda por nacer e profecías que parecen coñecer o futuro.

Ao longo das eras, Khar’Ka presencia o nacemento e a caída de civilizacións. Ve visitantes chegados das estrelas presentarse como deuses, imperios humanos transformados en instrumentos de guerras extraterrestres e forzas ocultas disputarse o dominio da Terra. Incapaz de permanecer indiferente, comeza a violar as ordes dos Spulves, protexendo pobos, destruíndo exércitos secretos e borrando da Historia os vestixios daqueles que procuraban escravizar a Humanidade.

Cada intervención, porén, achégao ao que máis teme: converterse nun traidor aos ollos do seu propio pobo.

Séculos máis tarde, entre os maias, Khar’Ka atopa unha pedra máis antiga ca calquera viaxe temporal coñecida. Nela está inscrito un nome imposible: José Monteiro. O nome dun home escrito moito antes de existiren Portugal, a lingua portuguesa ou o mundo no que nacerá.

O descubrimento inicia unha busca que atravesará continentes e milenios. Sociedades secretas humanas convértense en herdeiras dos coñecementos de Khar’Ka. Algunhas xuran protexer a profecía de Montarion; outras cren que José será responsable da fin do Universo e procuran impedir o seu nacemento. Mentres tanto, antigos inimigos regresan, os falsos deuses recuperan forzas e os Spulves comezan a sospeitar que o seu sentinela deixou de ser un observador.

Cando a Humanidade entra no século das guerras, das máquinas e das armas capaces de destruír o planeta, Khar’Ka enfróntase á súa maior dúbida: merece realmente sobrevivir a especie que protexeu durante millóns de anos?

A resposta chegará cando os creadores regresen ao Mundo Azul para concluír o xuízo iniciado no principio da Humanidade. Ante a ameaza de exterminio, os Herdeiros do Segredo buscan o home cuxo nome atravesou o tempo, mentres Khar’Ka descobre que Montarion nunca foi só unha liñaxe.

É un ciclo. E José Monteiro é o acontecemento para o que toda a Historia se estivo a preparar.

Dividido entre a lealdade ao seu pobo e o amor pola especie que viu medrar, Khar’Ka terá que romper o xuramento que o mantivo prisioneiro da Terra e facer unha última elección: entregar a Humanidade aos seus creadores ou iniciar unha guerra capaz de condenar todas as civilizacións que xurou protexer.

Porque Khar’Ka foi deixado na Terra para decidir cando debía morrer a Humanidade. Pero os seus creadores nunca imaxinaron que aprendería a crer nela.