Guds setning

I ein evigheit såg Gud ikkje berre menneskeslekta, men alle. Uendelege jordar, milliardar av sivilisasjonar og utallege univers fødde frå historiane til Vaktar Montarion gjentek den same syklusen: krig, hat, grådigheit, erobring og øydelegging. Verd etter verd, menneskeslekta fører konfliktene sine til stjernene.

Då kjem Gud til ein konklusjon: menneskeslekta var ikkje eit mislukka eksperiment — ho har vorte ein plage som spreier seg gjennom heile Skapinga. Og han uttaler dommen.

Når dei første menneska byrjar å berre slutte å eksistere, føler ulike versjonar av José Monteiro det umoglege: andre delar av seg sjølve forsvinn. Soldatar, kongar, vitskapsfolk, kriminelle og frelsarar må møte spørsmålet som kan avgjere skjebna til heile eksistensen: om Gud skapte moglegheita for liv, har han så også retten til å bestemme når ein art har mista retten til å eksistere?