Dei menneskelege artene som er dømd

José Monteiro kjenner ein framtid som enno ikkje har skjedd. Arvarkrigen har ikkje byrja enno. Borna hans og etterkomarane til Alberto Costa har ikkje forvandla foreldra sine sår til ein krig som kan kryssa verdsar. Men José har allereie sett kva den framtida kan verta. Og han nektar å venta.

Det finst berre éin som kanskje kjenner ein måte å bryta vegen som ser ut til å føre dei til krigen: Vaktaren Montarion, den mystiske forfattaren som historiene hans skapte heile røynda. Problemet er å finna han.

Det finst ingen direkte veg til universet hans. For å koma dit må José kryssa verdar som aldri burde ha kommunisert med kvarandre. Og han må gjera det saman med mannen han stolte mest på og som svikta han mest: Alberto Costa.

Saman går dei inn i menneskelege sivilisasjonar som har følgt heilt forskjellige vegar frå dei sine. Dei møter versjonar av José som aldri oppdaga kva dei kunne ha blitt. Menn som prøvde å redde arten og feila. Heltrar som vart til absolutte herskarar. Sivilisasjonar der truskap hadde like fryktelege konsekvensar som forræderi. Kvar røyndom tilbyr eit svar og øydelegg eit anna.

Men etter å ha reist gjennom fleire verdsar, byrjar Alberto å merke noko som ingen av dei leitte etter. Eit samantreff. Så eit til. Til det sluttar å verke tilfeldig.

José veit kvifor forskjellige versjonar av seg sjølv finst i historiene til Vaktaren. Alberto veit ikkje kvifor han held fram med å møte dei ved sida av seg.

Og medan dei to prøver å finne ein måte å hindre at barna arvar krigane til foreldra, byrjar dei å forstå at kanskje det farlegaste spørsmålet på reisa ikkje er korleis ein kan redde framtida. Kanskje er det å finne ut kvifor dei framleis eksisterer, sjølv når alt anna endrar seg.

Det finst menneskelege sivilisasjonar som har blitt redda. Det finst menneskelege sivilisasjonar som har blitt dømd. Og det finst verdsar der mannen som skulle beskytte dei, har blitt nett det dei hadde trengt å bli redda frå.