Tey, sum ongantíð vóru til .

Eftir sameining av alheimunum helt Mannaættin fram at vera til. Men óteljandi siðmenningar, fólk og søgur eru strikaðar úr veruleikanum.

Í áravís helt heimurin, at fortíðin endaliga varð vard. Til fyrstu manifestatiónirnar byrjaðu.

Í Portugal fær ein granskari telefonsamrøður frá eini dóttur, sum hon ongantíð átti. Í Írlandi kemur ein bygd fram í dreymunum hjá fleiri hundrað fremmandum. Í øðrum londum koma saknað fólk aftur til heim, har tey ongantíð hava búð.

Tey deyðu koma ikki aftur. Okkurt nógv verri hendir.

Tilverur, sum ongantíð hoyrdu til nýggja veruleikan, royna at hertaka eitt pláss millum tey livandi.

Inês Valente, ein portugisiskur kvinnuligur granskari, savnar eitt lítið toymi fyri at finna upprunan til hendingarnar. Men hvørt svar leiðir hana nærri meira órógvandi fyribrigdum, sum kunnu broyta minni, skifta samleikar og umskapa heimin uttan at nakar leggur merki til tað.

Kanningin førir hana at enda til José Monteiro, mannin, sum varðveitir minni um ein alheim, sum ikki er til longur.

José kennir fornar siðmenningar, skilir avleiðingarnar av samanleggingini av alheimunum, og hevur møtt ómøguligum hendingum. Men hesaferð hevur sjálvt hann ikki øll svarini.

Meðan manifestatiónirnar breiða seg, uppdagar Inês, at nærverurnar ikki bara royna at venda aftur. Tey royna at verða viðurkend sum fólk, sum altíð hava verið til.

Og jú meira Mannaættin trýr á tey, jú kraftmiklari gerst hóttanin.

Tí at summi ting eru verri enn at doyggja. Eitt teirra er at uppdaga, at tú ongantíð vart til.