Í næstum

Milliónir av árum undan keisaradømunum, trúarlímunum og minninum um sjálva Søguna var Jørðin bert Blái heiminur: eitt fjarleg rannsóknarstovnur, har Spulves mentu eitt verkætlan, ið kundi broyta lagnuna hjá alheiminum.

Millum genetiskar royndir, hernaðarligan eftirlit og lív, ið verða viðfarin sum royndardýr, reisir eitt óvæntað veru seg ímóti skapara sínum. Tey kalla tað Montarion. Tað verður tað fyrsta.

Eftir at hava leyst teir fongsluðu menniskjarnar og ført teir til frælsið, verður Montarion meira enn ein flóttamaður: hann verður upphafið til eina ættarlinju, eitt symbol og eina gátu, sum fer at røkka gjøgnum túsund ára søgu.

Samstundis fær Khar’Ka, Spulve-krígari og luttakari í Verkætlan Bláa Heimurin, eina boðan, sum fer at avgera allan framtíðarsøguna: at verða verandi á jørðini, eygleiða nýggju slagið og avgera, um tað er vert at fáa at liva.

Fangaður millum trúskapin til sítt fólk og órógvina, sum Montarion veldur, fylgir Khar’Ka við fæðingini hjá mannakyninum, sporinum eftir einari ómøgiligari arvu og fyrsta stiginum í loyndardóminum, sum einaferð fer at føra til navnið José Monteiro.

Fyrsti Montarion: Myrka upprunin hjá mannakyninum avdúkar á einum episkum stigi sannan uppruna mannakynsins, føðingina av Montarion-ásavninum og fyrsta fetið hjá verjanum, sum nógv seinni fer at verja lagnuna hjá heiminum.

José Monteiro segði ja. Tríggjar ferðir. Og fyri fyrstu ferð síðani byrjanina av Stóru Tíðarhrøðunum, byrjaðu alheimarnir veruliga at samankoma. Eitt ár er eftir til Samgonguna. Milliónir av veruleikum ganga nú móti einum einumenda landi. Heimir fara at hvørva. Søgur fara ikki longur at hava verið. Heilar mentanir verða strikaðar út. Men Menneskjamenniskjan vil liva. Ella so var tað, øll hildu. Í einum alheimi, langt burtur frá tí har José Monteiro segði trý „ja“, er ein Jarð av annan slag enn allar aðrar. Jáðin Jarð, sum longur fer at vera. Tá ið samansetingin byrjar, vaknar plánetan til eina sannleika, sum ongantíð hevur verið kendur fyri nakra sivlisasjón: millum óendaliga nógvar útgávur av Jørðini, ið liggja útspriddar um universini, verður tann, ið skal vera løgarin hjá Jørðini í Einahátta Universinum. Og við hesa avdúking kemur ein onnur. Til tess at Mankind fer ígjøgnum Sambandið, má minst ein maður frá tí Jørðini liva, tá ið samansetingin endar. Um tann seinasti doyði... fara óteljandi menniskjuligar lifnaðir í hinum universunum at forsvinna saman við honum. Jørðin hyggur at ættkøninum, sum varð føtt uppi á síni yvirflatu. Krígg. Útodanningar. Mørkfar inni sum spillast. Skógir oyðilagdir. Andlitskapping broytt. Túsundtals ár av harðskap móti sama heiminum, sum hevur gjørt lívið møguligt. Og hon tekur eina avgerð. Menniskaættin fer ikki inn í nýggja heimsins rúmd. So byrjar størsta kríggið, ið menniskjaættin nakrantíð hevur støðugt til. Tað er eingin fíggjarsoldat. Ongin-planeta at flýggja til. Ongin vápn, ið kann drápa mótstøðumannin. Tí fíggin er jørðin undir føtunum á teimum. Okyanarnir. Atmosférið. Veðrið. Sjálv jørðin. Ímeðan túsundir av miljónir menniskja dúka burtur, byrjar José Monteiro at skilja, at katastrofur ikki eru óhapp. Planetan eltir tey. Og hevur bert eitt endamál: at minka menniskjafólkatalið niður í null áðrenn Sambandið. José og Alberto verða dregin longur inn í eitt kríggj, har tað at vinna ikki merkir at vinna yvir jørðina. Tað merkir bert at yvirliva. Eitt ár. Síðan mánaðir. Vikum. Døgum. Tímar. Mankind nærkast endanum, meðan óteljandi universir flyta fram móti samanseting. Og tá bert fá fólk eru eftir, kemur spurningurin, sum eingin nakrantíð hevði ímyndað sær at svara: hvør fer at vera síðsti? José? Alberto? Ein annar? Kanska veit eingin. Tí fyri at bjarga allari mannfólkagrunninum... nýtist bert at ein einasti menniskja heldur fram at anda, tá universini verða eitt.

Gud hevur fylgst við menniskjanum í ævigar tíðir. Tað var ikki bert eitt menniskjaheit. Øll. Eindømur jarðir. Túsundir millióna av mentanarsamfeløgum. Óteljandi heimsøk fødd úr søgum Gorðugarðarans Montarion. Heimarnir broyttu seg. Øldirnar broyttu seg. Søgurnar broyttu seg. Men menniskjini endurtókust. Kríggj. Hatur. Gráðgi. Fatan. Oyðing. Hevur eftur heiminum, menniskjini vaks og fekk valdið á jørðini, sum skapaði tey, og endaði við at føra teirra stríð niður til stjørnurnar. Til Gud gjørdi eina avgerð. Menniskjan var ikki eitt royndarverk, sum miseydnaðist. Tað var ein plága, sum spjaddist gjøgnum skaparan sjálvan. Og hann setti dómin. Menniskjaslagið skuldi strikaðast. Ongin jørð. Ongin univers. Frá øllum. Tá fyrsta menniskjalærdin byrjar einfaldliga at missa tilveru sína, kenna ymiskar útgávur av José Monteiro tað, sum eingin teirra eigur at kundu kensla: aðrar partar av sær sjálvum eru at forsvinna. Hermenn. Kongar. Vísindafólk. Løgreglumenn. Rithøvundar. Menn, sum bjargaðu menniskjanum. Menn, sum miseydnaðust. Og Josés, sum vórðu beint tað, teir lovaðu at berjast ímóti. Fyrsta ferð skulu útgávur av José Monteiro úr veruleikum, sum ongantíð skuldu møtast, stríðast síðbyrðis. Men ikki øll vilja steðga Gudi. Nøkur halda, at Hann hevur rætt. Og meðan ein kríggj byrjar at spleisa sjálvar Josés, verður ein øðrvísi longu ómøguleiki uppdúkkaður. Í øllum hesum veruleikum finst eisini ein Alberto. Guð skapaði Multiversu. Verndarin skapaði søgur, ið kundu vaksa til at verða heimir. Nú verða skapningarnir í hesum søgum noyddir at svara spurninginum, sum kann avgera framtíðina hjá allari tilveruni: Um Guð skapti møguleikan fyri lívi, hevur hann so eisini rætt til at avgera, nær ein ætt teg misti rættin at verða til? Kríggjini um menniskjuveruna verður ikki longur hildið á Jarðuni. Hon verður hildið móti sjálvum skaparanum.

Eftir hendingarnar í Seinasta ekkóið av skuggum: Aska og blóð byrjar konfrontatiónin millum børnini hjá José Monteiro og Alberto Costa — Azarado. Kunstig intelligens fær vald og, býtt, fyrireika børnini seg til kríggj.

Langt áðrenn menniskjans uppgang, gingu tvær máttmiklar ættir yvir leiðir í alheimsdýpinum: tann gátuføra Spulves og tey ráðandi Reptilian. Tað, sum byrjaði sum ein fundur av kanningum og forvitni, gjørdist skjótt ein óunnilig ósemja. Í hesi tríverkinum verður upprunin til forfedrahatur millum hesi sløgini, sáttmálin, sum lovaði frið... og blóðið, sum innsiglaði teirra enda, avdúkaður. Søgan, sum byrjaði eitt fornt stríð, byrjar her.

Áðrenn stríðini millum menniskju og maskinur, áðrenn stríðini millum menniskju og fremmandar, var Mars. Ein planeta, har ein ætt av imponerandi risum búgva, verjar av einum fornari loyndarmáli. Men friðurin varð avbrotin við komuni av skriðdjórunum, miskunnarleysum strategarum, sum leitaðu eftir valdi og yvirvaldi.

Henda bókin kroniserar stóru millumplanetukonfrontatiónina: ógvusliga álopið hjá skriðdjórunum á Mars, desperatu mótstøðuna hjá kolossinum og byrjanina av einum stríði. Ein søga um svik, oyðilegging og uppruna, har risar og skriðdýr brustu saman og stjørnubreytin ongantíð var tann sama.

José Monteiro bjargaði alheiminum. Eingin minnist.

Eftir sameining av øllum veruleikanum vaknaði José í Porto, í einum heimi, har Brunix, børn hansara, druidarnir, skriðdýrini og allar tær siðmenningar, hann hevði kent, ongantíð komu til. Dømdur at vera einasti verji fyri minnunum, umskapaði hann alt, hann hevði upplivað, til eitt bókasavn, sum heimurin fekk sum vísindaskaldsøgu.

Ár seinni bankar ein loyniligur stjórnarfelagsskapur á dyrnar hjá honum.

Duldur fyri heiminum verjir hesin stovnurin Søguna gjøgnum eina hurð, sum er før fyri at føra síni ferðafólk til eitthvørt stað og løtu í fortíðini. Far bara yvir tað og hugsa um ferðamálið. Hurðin hevur ábyrgdina av at finna eitt stað, har eingin kann vera vitni til komuna.

Í øldir forðaðu umboðsmenn hennara kríggj, samspæl og ferðafólk í at broyta gongdina hjá Menniskjanum. Til Søgan sjálv byrjar at broytast.

Boð, sum eru skrivað til Jósef, koma fram á innsiglaðum støðum í øldir. Montarion-merkið sæst í gomlum skjølum. Arkiv lýsa hendingar, verur og siðmenningar, sum bert eru til í teimum bókum, hann skrivaði.

Onkur, ella okkurt, broytir fortíðina fyri at byggja upp eina inngongd í hendan Alheimin.

Rekruteraður, tí hann er einasti maður, sum er førur fyri at kenna aftur merkini av strikaðum veruleika, byrjar José at ferðast gjøgnum øldirnar. Men hvør uppgáva avdúkar ein part av eini nógv størri ætlan: Ein tilvitan, sum er burturbeind av samleikanum av alheimunum, broytir søguna, hending eftir hending, fyri at skapa sín egna uppruna og tryggja, at hon, hesaferð, ongantíð verður strikað.

Og hesin eindin veit eina prís, sum er før fyri at fáa José at svíkja stovnin. Møguleikin at fáa Brunix aftur, børn hansara og øll tey, sum Alheimurin stjól frá honum.

Meðan eitt ósjónligt stríð herjar um fortíðina, skal José gera av, um hann skal verja ein heim, sum er bygdur á gloymskuna, ella slóða fyri, at ein dømdur veruleika kemur aftur.

Tí fortíðin er ikki deyð. Tað varð bannað at vera til.

José Monteiro uppnáddi tað, sum eingin Montarion hevði uppnátt síðani byrjanina av Stóru Ringrásunum. Hann samráddist við sjálvan alheimin.

Hann noktaði at gerast keisari, forðaði fyri, at veruleikarnir savnaðust og oyðilegði fræini av Kunstum Intelligensi, sum skuldi geva upphav til Arvingastríðið. Fyri fyrstu ferð er framtíðin ikki skrivað longur. Men frælsið kom fyri ein prís.

Sum liður í avtaluni, tá teirra menniskjaligu børn fyltu tjúgu ár, skuldu tey kallast til Alheimsins Miðdepil. Gabriel og Daniel skuldu fáa atgongd til ta vitan, sum tær níggju siðmenningarnar hjá ráðnum høvdu savnað saman, og skuldu steðga við at eldast lívfrøðiliga.

Tey mundu ikki vera ódeyðilig. Tey skuldu ikki gerast sjúk ella eldast, men tey kundu doyggja. Tey kundu verið myrd. Og eingin frumlóg vildi fordømt tað slagið, sum hevði ábyrgdina av deyða hennara.

Uppgávan hjá teimum vildi verið at funnið tað, sum hvørki Ráðið, druidarnir ella alheimurin sjálvur nakrantíð hava funnið útav: ein hátt at stabilisera allar alheimar uttan at noyða teir at savnast saman til ein veruleika.

Tjúgu ár seinni kemur kallið.

Fyrireikaðir av Sofia gjøgnum Spulve vísindi, søgu alheimsins, strategi, heimspeki og bardaga, koma beiggjarnir báðir inn í ráðið sum frælsir menn. Tey skulu bert møta eina ferð um árið og sleppa at byggja sítt egna lív upp. Men alheimarnir eru framvegis skaddir.

Sambandini millum veruleikarnar hvørva og tað kemur ein tíð, tá eingin samgonga, loysn ella offur fer at kunna bjarga teimum.

Í skjalasavninum hjá ráðnum uppdaga Gabriel og Daniel, at svarið kann liggja í eini niðurstøðu, sum tey komu til sum børn: Ein portalur flytur ikki veruliga ein persón gjøgnum rúmdina. Sannførir Alheimin um, at hon longu er hinumegin.

Um tað ber til at sannføra alheimin um, at ein persónur hoyrir heima onkra aðrastaðni, so ber kanska til at fáa milliónir av alheimum at kenna hvønn annan sum partar av somu skipan uttan at oyðileggja ella leggja teir saman.

Fyri at prógva hesa teoriina noyðast beiggjarnir at fara yvir um mørk, sum eingin siðmenning nakrantíð hevur farið yvir, troysta grundleggjandi tilverulógirnar og yvirliva øll tey, sum heldur vilja hava eina kenda loysn fram um eina ómøguliga vón.

Men tíðin, sum steðgaði á at ganga ígjøgnum kroppin, fer framhaldandi at taka tey fólk, tey elska.

Og, tá Gabriel og Daniel byrja at verja ymiskar leiðir fyri at bjarga tilveruni, fara tey at uppdaga, at størsti vandin kanska ikki er í doyggjandi alheimunum. Tað kundi verið millum tey bæði.

José Monteiro brótið profetiina. Nú skulu børnini hjá teimum vísa á, at ein framtíð uttan ævinleika hevur uppiborið at yvirliva.

Hann hjálpti til at skapa Menniskjað fyri at vinna eitt stríð. Í milliónir av árum gjørdist tað einasti verji hennara.

Tá Spulves fer úr Bláa Heiminum, fær Khar’Ka eina seinastu uppgávu: at vera verandi á jørðini, eygleiða menningina av nýggja slagnum og ávara sítt fólk, um menniskju gerast ein hóttan. Forboðin at blanda seg uppí, skal hann fara um túsundárini í fjaðrarúmum, vakna bert fyri at meta um gongdina í royndini.

Men frá fyrstu vekingini ger Khar’Ka vart við, at okkurt er galið.

Menniskju yvirlivdu ikki bara, men fóru at breiða seg um alla jørðina. Millum teirra rennur blóðið av Montarion, tí undarlig veruni, sum loysti teir fyrstu fangarnar úr Spulves kanningarstovunum og boðaði frá, at tann, sum gav honum navnið, kom aftur. Jú meira Khar’Ka kannar hesa ætt, jú meira finnur hann hendingar, sum ikki skulu vera til: symbol, sum eru skrásett áðrenn siðmenningarnar, sum skaptu tær, boðskapir, sum eru skrivaðir á málum, sum enn ikki eru fødd, og profetiir, sum tykjast kenna framtíðina.

Gjøgnum tíðirnar er Khar’Ka vitni til føðing og fall av siðmenningum. Síggja vitjandi úr stjørnunum vísa seg sum gudar, menniskjaveldi umskapað til amboð til uttanlandastríð og duldar kreftir, sum kappast um at ráða yvir jørðini. Óførur at vera líkasælur, byrjar hann at bróta boðini hjá Spulves, verja fólk, oyðileggja loyniligar herar og strika úr Søguni sporini hjá teimum, sum royndu at trælka Menniskjað.

Hvørt inntriv fær hann tó nærri tí, sum hann óttast mest: at gerast svíkjari í eygunum á sínum egna fólki.

Aldir seinni, millum mayarnar, finnur Khar’Ka ein stein, sum er eldri enn nøkur kend tíðarferð. Eitt ómøguligt navn er skrivað á tað: José Monteiro. Navnið á einum manni, sum varð skrivað langt áðrenn Portugal, portugisiska málið ella heimurin, har hann skuldi føðast, var til.

Fundurin byrjar eina leitan, sum fer tvørtur um meginlond og túsundára. Menniskjalig loynifeløg gerast arvingar til vitanina um Khar’Ka. Sum eira at verja spádóm Montarion; onnur halda, at José fer at hava ábyrgdina av endanum á alheiminum og royna at forða fyri føðing hansara. Meðan koma gamlir fíggindar aftur, falsku gudarnir fáa styrki aftur og Spulves byrjar at hava illgruna um, at teirra vaktarmaður ikki longur er eygleiðari.

Tá Menniskjað fer inn í øldina við kríggi, maskinum og vápnum, sum eru før fyri at oyðileggja planetina, stendur Khar’Ka fyri sínum størsta iva: hevur slagið, sum tað hevur vart í milliónir av árum, veruliga uppiborið at yvirliva?

Svarið kemur, tá skapararnir koma aftur til Bláa Heimin at klára royndina, sum byrjaði í byrjanini av Menniskjanum. Við hóttanini um útrýming leita Arvingarnir av Loyndarmálinum eftir manninum, hvørs navn hevur gingið yvir tíðina, meðan Khar’Ka uppdagar, at Montarion ongantíð bara var ein blóðlinja.

Tað er ein ringrás. Og José Monteiro er tiltakið, sum øll Søgan hevur fyrireikað seg til.

Rivin millum trúfesti móti sínum fólki og kærleika til slagið, hann sá vaksa upp, noyðist Khar’Ka at bróta eiðin, sum helt honum sum fanga á jørðini og gera eitt seinasta val: lata Menniskjað til skapararnar ella byrja eitt stríð, sum er ført fyri at fordøma allar tær siðmenningar, sum hann svór at verja.

Tí Khar’Ka varð latið eftir á jørðini at avgera, nær Menniskjað skuldi doyggja. Men skapararnir ímyndaðu sær ongantíð, at hann fór at læra at trúgva á hana.

Hann hjálpti til at skapa Menniskjað fyri at vinna eitt stríð. Í milliónir av árum gjørdist tað einasti verji hennara.

Tá Spulves fer úr Bláa Heiminum, fær Khar’Ka eina seinastu uppgávu: at vera verandi á jørðini, eygleiða menningina av nýggja slagnum og ávara sítt fólk, um menniskju gerast ein hóttan. Forboðin at blanda seg uppí, skal hann fara um túsundárini í fjaðrarúmum, vakna bert fyri at meta um gongdina í royndini.

Men frá fyrstu vekingini ger Khar’Ka vart við, at okkurt er galið.

Menniskju yvirlivdu ikki bara, men fóru at breiða seg um alla jørðina. Millum teirra rennur blóðið av Montarion, tí undarlig veruni, sum loysti teir fyrstu fangarnar úr Spulves kanningarstovunum og boðaði frá, at tann, sum gav honum navnið, kom aftur. Jú meira Khar’Ka kannar hesa ætt, jú meira finnur hann hendingar, sum ikki skulu vera til: symbol, sum eru skrásett áðrenn siðmenningarnar, sum skaptu tær, boðskapir, sum eru skrivaðir á málum, sum enn ikki eru fødd, og profetiir, sum tykjast kenna framtíðina.

Gjøgnum tíðirnar er Khar’Ka vitni til føðing og fall av siðmenningum. Síggja vitjandi úr stjørnunum vísa seg sum gudar, menniskjaveldi umskapað til amboð til uttanlandastríð og duldar kreftir, sum kappast um at ráða yvir jørðini. Óførur at vera líkasælur, byrjar hann at bróta boðini hjá Spulves, verja fólk, oyðileggja loyniligar herar og strika úr Søguni sporini hjá teimum, sum royndu at trælka Menniskjað.

Hvørt inntriv fær hann tó nærri tí, sum hann óttast mest: at gerast svíkjari í eygunum á sínum egna fólki.

Aldir seinni, millum mayarnar, finnur Khar’Ka ein stein, sum er eldri enn nøkur kend tíðarferð. Eitt ómøguligt navn er skrivað á tað: José Monteiro. Navnið á einum manni, sum varð skrivað langt áðrenn Portugal, portugisiska málið ella heimurin, har hann skuldi føðast, var til.

Fundurin byrjar eina leitan, sum fer tvørtur um meginlond og túsundára. Menniskjalig loynifeløg gerast arvingar til vitanina um Khar’Ka. Sum eira at verja spádóm Montarion; onnur halda, at José fer at hava ábyrgdina av endanum á alheiminum og royna at forða fyri føðing hansara. Meðan koma gamlir fíggindar aftur, falsku gudarnir fáa styrki aftur og Spulves byrjar at hava illgruna um, at teirra vaktarmaður ikki longur er eygleiðari.

Tá Menniskjað fer inn í øldina við kríggi, maskinum og vápnum, sum eru før fyri at oyðileggja planetina, stendur Khar’Ka fyri sínum størsta iva: hevur slagið, sum tað hevur vart í milliónir av árum, veruliga uppiborið at yvirliva?

Svarið kemur, tá skapararnir koma aftur til Bláa Heimin at klára royndina, sum byrjaði í byrjanini av Menniskjanum. Við hóttanini um útrýming leita Arvingarnir av Loyndarmálinum eftir manninum, hvørs navn hevur gingið yvir tíðina, meðan Khar’Ka uppdagar, at Montarion ongantíð bara var ein blóðlinja.

Tað er ein ringrás. Og José Monteiro er tiltakið, sum øll Søgan hevur fyrireikað seg til.

Rivin millum trúfesti móti sínum fólki og kærleika til slagið, hann sá vaksa upp, noyðist Khar’Ka at bróta eiðin, sum helt honum sum fanga á jørðini og gera eitt seinasta val: lata Menniskjað til skapararnar ella byrja eitt stríð, sum er ført fyri at fordøma allar tær siðmenningar, sum hann svór at verja.

Tí Khar’Ka varð latið eftir á jørðini at avgera, nær Menniskjað skuldi doyggja. Men skapararnir ímyndaðu sær ongantíð, at hann fór at læra at trúgva á hana.