Montarion Alheimurin · Trilogi · 3-bøkur
Ríki deyðu stjørnanna
Væntað útgáva: 2027–2028. Dáturnar fyri einstakar bind verða kunngjørdar seinni.
Væntað útgáva: 2027 – 2028
Hetta eru bara metingar. Dagfestingarnar eru ikki váttaðar og kunnu broytast.
Endi D í Byrjan endans. Ein beinleiðis alternativ framhaldsfrásøgn av Menniskjanum og myrka arvinum hjá henni, partur II: Prísurin fyri alheimin. Hon avloysir ikki endirnar A, B og C.
‘Maðurin, sum bjargaði alheiminum, er um at seta spurnartekin við framtíðina, sum hann hjálpti til at byggja.’
Eftir at hava staðið andlit til andlits við samansvørjingar, ið hóttu menniskjanum, uppdagað arvin eftir Montarion og rokkið mørkum sjálvum veruna, stendur José Monteiro framman fyri týdningarmesta avgerðini í lívi sínum: um hann skal góðtaka ella nokta heitið keisari alheimsins.
Meðan øll siðmenningar bíða eftir svari hansara, kemur José á óvart við Níggjaráðnum. Hann noktar trónuna og leggur fram eitt navn, sum eingin hevði væntað at hoyra: Alberto Costa, maðurin, ið einaferð varð stemplaður sum svíkari móti menniskjanum.
Val José letur upp eina nýggja leið. Meðan Alberto roynir at vinna álit hjá fólki, sum ikki hava gloymt fortíð hansara, roynir alheimurin at skapa eina skipan, ið kann enda eldstríð. Men at stýra óteljandi heimum krevur ógjørligar avgerðir, og eingin friður kemur uttan avleiðingar.
Eftir sum nýggjar kreppur hóttu nýskipaðu samgongunum, fara José og Alberto at ósemjast um eina grundleggjandi spurning: hvussu langt kann ein persónur fara fyri at verja lívini, sum hann hevur svarið at bjarga?
Tað, sum byrjar sum ein ósemja millum tveir menn, ið eru bundnir saman av vináttu, sviki og offurgjaldi, verður til eitt andlitið, sum kann skilja ríki, familjur og heilar siðmenningar í tveir partar.
Framman fyri hóttanina um eina kríggj uttan markur má alheimurin velja millum trygdina, sum vald lovar, og frælsinum, sum kann gera friðin so broyskiligan.
Sagabøkur
Seinasti Montarion: Friðurin hjá teimum fordømdu
Væntað útgáva: 2027–2028. Dáturnar fyri einstakar bind verða kunngjørdar seinni.
Ein noktan kann broyta lagnuna hjá veruni. Eitt val kann fordøma hana.
Eftir hendingarnar í Prísinum fyri alheimin fær José Monteiro møguleikan at taka ta mest valdamiklu støðu, sum nakrantíð hevur verið boðin einum livandi veru. Men framman fyri Níggjaráðið tekur hann eina avgerð, sum kemur enntá hansara egnu samstarvsfólkum á óvart: hann fer ikki at sita á trónuni.
Í staðin peikar hann á Alberto Costa, ein mann, lív hansara hevur verið merkt av loynindum og svikum, sum tann persónin, ið kann leiða siðmenningarnar inn í eina nýggja tíð.
Framsetingin elvir til eina álitakreppu. Summi fólk síggja valið sum eina gerð av sáttmála; onnur halda tað óhugsandi at áleggja framtíð alheimsins einum við fortíðini hjá Alberto. Millum royndir av lógligum ræði, samráðingar og hóttanir um uppreistur tekur ein nýggj skipan seg upp, hvørs javnvágur veldst um alsamt torførari avgerðir.
José heldur, at hann hevur gjørt tað rætta. Alberto veit, at hann ikki kann stýra bert fyri at gleða mannin, sum hevur sett lív sítt í hansara hendur.
Tá ið ein kreppa langt burturi setur ósek lív í vanda, verður munurin millum at handla skjótt og at varðveita friðin vandamikil. Og fyrsta revnan í einari gomlu vináttu kann boða um eina nógv størri sorgarleik.
Blóðið hjá keisarum: Alheimurin í logum
Væntað útgáva: 2027–2028. Dáturnar fyri einstakar bind verða kunngjørdar seinni.
Tá ið friðurin veldst um lýdni, verður frælsið fyrsta kríggjssviðið.
Trónan hjá alheiminum er ikki longur bert eitt tekin um einsemi. Hon er vorðin miðdepilin í ósemjum, ið røkka yvir stjørnur, ríki og eld samgongur.
Alberto Costa stendur framman fyri avgerðum, sum eingin valdsharrin kann taka uttan at eftirlat sær sár. Hvør semja forðar einum kríggi og elvir samstundis til eina uppreistur. Hvør inngrip bjargar lívum, men hóttar at oyðileggja tann broyskiliga myndugleikan, sum er bygdur millum siðmenningar, ið søguliga hava verið fíggindar.
José Monteiro hyggur við alsamt størri stúran at vaksandi óstøðugleikanum. Yvýtreytaður um, at alheimurin endurtekur teir mistøkini, sum teir báðir svórdu at forða, fer hann at mæla til tiltøk, sum Alberto heldur vera vandamikil. Tað, sum teir einaferð loystu saman, verður til eitt stríð um meginreglur.
Eftir sum nýggjar álop raka verjuleysar heimar, royna máttmiklir persónar at gagnnýta sundurskiljingina. Herir verða settir í rørslu, samgongur brotna, og enntá limir í somu familju uppdaga, at teir ikki longur hava somu fatan av rættvísi.
Millum trúskap móti einum vininum og skyldu móti óteljandi fólki verður markið millum at verja og at ráða alsamt torførari at kenna aftur.
Alheimurin fyrireikar seg til eitt kríggj, sum kann broyta merkingina av orðinum keisari fyri altíð.
Krúnan av óendaligheit: Seinasta dómin
Væntað útgáva: 2027–2028. Dáturnar fyri einstakar bind verða kunngjørdar seinni.
Tá ið stjørnurnar ikki longur lýsa ríkini, nærkast lagnan hjá hvørjum heimi sínum dómi.
Kríggj er farið yvir allar kendar markur. Siðmenningar, sum í túsundtals ár hava stríðst fyri at yvirliva, eru nú farnar at verða fangaðar í einum stríði, sum hóttir at endurskriva sjálvar lógirnar um alheimslig vald.
José Monteiro og Alberto Costa kenna hvønn annan betur enn nakrir aðrir mótstøðumenn kundu gjørt. Teir deila minningar, miss, loynindi og sannføringina um, at alheimurin má verjast. Men tað, sum einaferð sameinti teir, er vorðið keldan til eina sundurskiljing, sum tykist næstan ómøgulig at vinna á.
Eftir sum eld máttmiklir kreftir fyrireika seg til avgerandi samanbrestin, noyðist Níggjaráðið at taka støðu til ein spurning, sum hevur verið ósvaraður alt ov leingi: hvør hevur veruliga rætt til at stýra lagnuni hjá hvørjari siðmenning?
Tað, sum er eftir av samgongunum, verður sett á roynd. Familjur mugu velja millum trúskap og samvitsku. Og fortíðin hjá Montarion kann vísa seg at vera eins avgerandi og herirnir, ið fara yvir stjørnurnar.
Á sjónarringinum av einum bardaga, sum kann broyta søguna hjá veruni, standa tveir menn framman fyri spurninginum, sum eingin tróna sleppur undan: hvat er eftir av einum bjargara, tá ið tað at bjarga alheiminum krevur, at øll mugu lýða vilja hansara?