Khar’Ka — Verjin fyri túsundárunum

Hann hjálpti til at skapa Menniskjað fyri at vinna eitt stríð. Í milliónir av árum gjørdist tað einasti verji hennara.

Tá Spulves fer úr Bláa Heiminum, fær Khar’Ka eina seinastu uppgávu: at vera verandi á jørðini, eygleiða menningina av nýggja slagnum og ávara sítt fólk, um menniskju gerast ein hóttan. Forboðin at blanda seg uppí, skal hann fara um túsundárini í fjaðrarúmum, vakna bert fyri at meta um gongdina í royndini.

Men frá fyrstu vekingini ger Khar’Ka vart við, at okkurt er galið.

Menniskju yvirlivdu ikki bara, men fóru at breiða seg um alla jørðina. Millum teirra rennur blóðið av Montarion, tí undarlig veruni, sum loysti teir fyrstu fangarnar úr Spulves kanningarstovunum og boðaði frá, at tann, sum gav honum navnið, kom aftur. Jú meira Khar’Ka kannar hesa ætt, jú meira finnur hann hendingar, sum ikki skulu vera til: symbol, sum eru skrásett áðrenn siðmenningarnar, sum skaptu tær, boðskapir, sum eru skrivaðir á málum, sum enn ikki eru fødd, og profetiir, sum tykjast kenna framtíðina.

Gjøgnum tíðirnar er Khar’Ka vitni til føðing og fall av siðmenningum. Síggja vitjandi úr stjørnunum vísa seg sum gudar, menniskjaveldi umskapað til amboð til uttanlandastríð og duldar kreftir, sum kappast um at ráða yvir jørðini. Óførur at vera líkasælur, byrjar hann at bróta boðini hjá Spulves, verja fólk, oyðileggja loyniligar herar og strika úr Søguni sporini hjá teimum, sum royndu at trælka Menniskjað.

Hvørt inntriv fær hann tó nærri tí, sum hann óttast mest: at gerast svíkjari í eygunum á sínum egna fólki.

Aldir seinni, millum mayarnar, finnur Khar’Ka ein stein, sum er eldri enn nøkur kend tíðarferð. Eitt ómøguligt navn er skrivað á tað: José Monteiro. Navnið á einum manni, sum varð skrivað langt áðrenn Portugal, portugisiska málið ella heimurin, har hann skuldi føðast, var til.

Fundurin byrjar eina leitan, sum fer tvørtur um meginlond og túsundára. Menniskjalig loynifeløg gerast arvingar til vitanina um Khar’Ka. Sum eira at verja spádóm Montarion; onnur halda, at José fer at hava ábyrgdina av endanum á alheiminum og royna at forða fyri føðing hansara. Meðan koma gamlir fíggindar aftur, falsku gudarnir fáa styrki aftur og Spulves byrjar at hava illgruna um, at teirra vaktarmaður ikki longur er eygleiðari.

Tá Menniskjað fer inn í øldina við kríggi, maskinum og vápnum, sum eru før fyri at oyðileggja planetina, stendur Khar’Ka fyri sínum størsta iva: hevur slagið, sum tað hevur vart í milliónir av árum, veruliga uppiborið at yvirliva?

Svarið kemur, tá skapararnir koma aftur til Bláa Heimin at klára royndina, sum byrjaði í byrjanini av Menniskjanum. Við hóttanini um útrýming leita Arvingarnir av Loyndarmálinum eftir manninum, hvørs navn hevur gingið yvir tíðina, meðan Khar’Ka uppdagar, at Montarion ongantíð bara var ein blóðlinja.

Tað er ein ringrás. Og José Monteiro er tiltakið, sum øll Søgan hevur fyrireikað seg til.

Rivin millum trúfesti móti sínum fólki og kærleika til slagið, hann sá vaksa upp, noyðist Khar’Ka at bróta eiðin, sum helt honum sum fanga á jørðini og gera eitt seinasta val: lata Menniskjað til skapararnar ella byrja eitt stríð, sum er ført fyri at fordøma allar tær siðmenningar, sum hann svór at verja.

Tí Khar’Ka varð latið eftir á jørðini at avgera, nær Menniskjað skuldi doyggja. Men skapararnir ímyndaðu sær ongantíð, at hann fór at læra at trúgva á hana.