Krønikurnar um forboðna tíð

José Monteiro bjargaði alheiminum. Eingin minnist.

Eftir sameining av øllum veruleikanum vaknaði José í Porto, í einum heimi, har Brunix, børn hansara, druidarnir, skriðdýrini og allar tær siðmenningar, hann hevði kent, ongantíð komu til. Dømdur at vera einasti verji fyri minnunum, umskapaði hann alt, hann hevði upplivað, til eitt bókasavn, sum heimurin fekk sum vísindaskaldsøgu.

Ár seinni bankar ein loyniligur stjórnarfelagsskapur á dyrnar hjá honum.

Duldur fyri heiminum verjir hesin stovnurin Søguna gjøgnum eina hurð, sum er før fyri at føra síni ferðafólk til eitthvørt stað og løtu í fortíðini. Far bara yvir tað og hugsa um ferðamálið. Hurðin hevur ábyrgdina av at finna eitt stað, har eingin kann vera vitni til komuna.

Í øldir forðaðu umboðsmenn hennara kríggj, samspæl og ferðafólk í at broyta gongdina hjá Menniskjanum. Til Søgan sjálv byrjar at broytast.

Boð, sum eru skrivað til Jósef, koma fram á innsiglaðum støðum í øldir. Montarion-merkið sæst í gomlum skjølum. Arkiv lýsa hendingar, verur og siðmenningar, sum bert eru til í teimum bókum, hann skrivaði.

Onkur, ella okkurt, broytir fortíðina fyri at byggja upp eina inngongd í hendan Alheimin.

Rekruteraður, tí hann er einasti maður, sum er førur fyri at kenna aftur merkini av strikaðum veruleika, byrjar José at ferðast gjøgnum øldirnar. Men hvør uppgáva avdúkar ein part av eini nógv størri ætlan: Ein tilvitan, sum er burturbeind av samleikanum av alheimunum, broytir søguna, hending eftir hending, fyri at skapa sín egna uppruna og tryggja, at hon, hesaferð, ongantíð verður strikað.

Og hesin eindin veit eina prís, sum er før fyri at fáa José at svíkja stovnin. Møguleikin at fáa Brunix aftur, børn hansara og øll tey, sum Alheimurin stjól frá honum.

Meðan eitt ósjónligt stríð herjar um fortíðina, skal José gera av, um hann skal verja ein heim, sum er bygdur á gloymskuna, ella slóða fyri, at ein dømdur veruleika kemur aftur.

Tí fortíðin er ikki deyð. Tað varð bannað at vera til.