La Kronikoj de la Malpermesita Tempo

José Monteiro savis la universon. Neniu memoras.

Post la unuiĝo de ĉiuj realaĵoj Jozefo vekiĝis en Haveno, en mondo, kie Brunix, liaj filoj, la druidoj, la reptilianoj kaj ĉiuj civilizacioj, kiujn li konis, neniam ekzistis. Kondamnita esti la sola gardanto de siaj memoroj, li transformis ĉion, kion li vivis, en kolekton de libroj, kiun la mondo ricevis kiel sciencfikcion.

Jarojn poste, sekreta registara organizo frapas lian pordon.

Kaŝite de la mondo, tiu agentejo protektas la Historion per ununura pordo kapabla konduki siajn vojaĝantojn al iu ajn loko kaj momento de la pasinteco. Vi nur trairu ĝin pensante pri la destino. La pordo zorgas pri trovi lokon, kie neniu povas atesti la alvenon.

Dum jarcentoj, ĝiaj agentoj malhelpis militojn, konspirojn kaj vojaĝantojn ŝanĝi la kurson de la homaro. Ĝis la historio mem komencas ŝanĝiĝi.

Mesaĝoj adresitaj al Jozefo aperas en sigelitaj lokoj jam jarcentoj. La simbolo de Montarion aperas en malnovaj dokumentoj. Arkivoj priskribas okazaĵojn, estaĵojn kaj civilizojn, kiuj ekzistas nur en la libroj, kiujn li skribis.

Iu, aŭ io, ŝanĝas la pasintecon por konstrui enirejon en tiun ĉi universon.

Rekrutita pro esti la sola homo kapabla rekoni la signojn de la forviŝita realeco, Jozefo komencas vojaĝi tra la jarcentoj. Sed ĉiu misio malkaŝas parton de multe pli granda plano: konscio forviŝita per la unuiĝo de la universoj ŝanĝas la Historion okazaĵo post okazaĵo, por krei sian propran originon kaj certigi, ke ĉi-foje ĝi neniam estos forviŝita.

Kaj tiu firmao konas la ununuran prezon por igi Jozefon perfidi la agentaron. La eblecon repreni Brunixon, liajn infanojn kaj ĉiujn, kiujn la universo ŝtelis de li.

Dum nevidebla milito disvastiĝas en la pasinteco, Jozefo devas decidi ĉu protekti mondon konstruitan sur forgesado aŭ malfermi la vojon al la reveno de kondamnita realeco.

Ĉar la pasinteco ne mortis. Ĝi estis malpermesita ekzisti.