Baldaŭ

Milionoj da jaroj antaŭ la imperioj, la religioj kaj la memoro de la Historio mem, la Tero estis nur la Blua Mondo: malproksima laboratorio, kie la Spulves evoluigis projekton kapablan ŝanĝi la sorton de la universo.

Inter genetikaj eksperimentoj, militista viglado kaj vivoj traktataj kiel eksperimentaj bestoj, neatendita estaĵo leviĝas kontraŭ siaj kreintoj. Oni nomas lin Montarion. Li estos la unua.

Poste liberiginte la kaptitajn homojn kaj kondukinte ilin al libereco, Montarion fariĝas pli ol simple fuĝinto: li fariĝas la komenco de genealogio, simbolo kaj enigmo, kiuj travivos milojn da jaroj.

Samtempe, Khar’Ka, Spulve-guerreiro kaj partoprenanto de la Projekto Blua Mondo, ricevas ordonon, kiu difinos la tutan estontan historion: resti sur Tero, observi la novan specion kaj decidi, ĉu ĝi meritas vivi.

Kaptita inter sia lojaleco al sia popolo kaj la maltrankvilo kaŭzita de Montarion, Khar’Ka atestas la naskiĝon de la Homaro, la spuron de neebla heredaĵo kaj la unuan paŝon de la sekreto, kiu iam kondukos al la nomo José Monteiro.

La Unua Montarion: La Malluma Origino de la Homaro epoke amplekse malkaŝas la veran originon de la homaro, la naskiĝon de la mito Montarion kaj la unuan paŝon de la gardisto, kiu multe pli poste gardos la sorton de la mondo.

Jose Monteiro diris jes.

Trifoje. Kaj por la unua fojo ekde la Grandaj Cikloj, la universoj vere komencis konvergi.

Restas unu jaro por la Unio.

Milionoj da realaĵoj nun marŝas al unu sola destino. Mondoj malaperos. Historioj ne plu ekzistos. Tutaj civilizoj estos forviŝitaj.

Sed la homaro postvivos. Aŭ almenaŭ tion ĉiuj kredis.

En universo malproksima de tiu, kie José Monteiro prononcis la tri sin, ekzistas Tero malsame ol ĉiuj aliaj.

La Tero restas.

Kiam la konverĝo komenciĝas, la planedo vekiĝas al vereco kiun neniu civilizacio konas: inter la senfinaj versiojn de la Tero disvastigitaj tra la universoj, tiu estos kiu funkcios kiel ankrilo por la tero en la Ununura Universo.

Kaj kun tiu malkaŝo venas alia.

Por ke la homaro transiru la Union, almenaŭ unu homo de tiu Tero devos resti vivanta kiam la konverĝo finiĝos.

Se la lasta mortus... La sennombraj homaro de la aliaj universoj malaperos kun li.

La Tero observas la specion, kiu naskiĝis sur ĝia surfaco.

Militoj. Malboniĝoj. Malsanaj oceanoj. Formoj detruitaj. Ŝanĝita atmosfero.

Miloj da jaroj da perforto kontraŭ la mondo mem, kiu ebligis vivon.

Kaj vi decidu.

La homaro ne eniros la novan universon.

Tiam komenciĝas la plej granda milito, kiun iam ajn renkontis la homaro.

Ne ekzistas malamika armeo. Ne ekzistas planedo, al kiu ni povas eskapi. Neniu armilo kapablas mortigi la malamikon.

Ĉar la malamiko estas la planko sub liaj piedoj. La oceanoj. La atmosfero. La vetero. La Tero mem.

Dum miliardoj da homoj malaperas, José Monteiro ekkomprenas ke katastrofoj ne estas akcidentoj.

La planedo ĉasas ilin.

Kaj ĝi havas nur unu celon: Redukti la homan populacion ĝis nulo antaŭ la Unio.

Jozefo kaj Alberto estas tiritaj en militon, en kiu venki ne signifas venki la Teron. Nur signifas, ke vi postvivos ĝin.

Unu jaron. Post monatoj. Dum semajnoj. Dagoj. - Dum horoj.

La homaro alproksimiĝas al la fino, dum sennombraj universoj progresas en konvergencon.

Kaj kiam restos nur kelkaj homoj, staros la demando, al kiu neniu antaŭe pensis ke ŝi respondus:

Kiu estos la lasta?

Ĉu Jozefo? Alberto? Ĉu alia persono?

Eble neniu scias.

Ĉar por savi la tutan homaron... sufiĉas, ke unu homo plu spiru kiam la universoj iĝas unu.

Dio observis la homaron dum eterneco.

Ne nur unu homaro. Ĉiuj.

Senfinaj Teroj. Miliardoj da civilizacioj. Nekalkuleblaj universoj naskiĝis el la rakontoj de Montariono.

La mondoj ŝanĝiĝis. La jarcentoj ŝanĝiĝis. La rakontoj ŝanĝiĝis.

Sed homoj ripetis.

Milito. Mi malamas vin. Avideco. Konkero. Detruo.

Mondo post mondo, la homaro kreskis, dominis la planedon kiu kreis ĝin kaj fine portis siajn konfliktojn al la steloj.

Ĝis Dio konkludos.

La homaro ne estis sperto, kiu fiaskis.

Ĝi estis plago, kiu disvastiĝis tra la kreado mem.

Kaj li prononcis la frazon.

La homa specio estus forviŝita.

Ne de Tero. Ne de universo. De ĉiuj.

Kiam la unuaj homaj sciencoj ĉesis ekzisti, malsamaj versioj de José Monteiro sentis tion kion neniu el ili devus senti: aliaj partoj de si mem malaperas.

Soldatoj. Reĝoj. Sciencistoj. Krimuloj. Verkistoj. Homoj, kiuj savis la homaron. Homoj, kiuj malsukcesis. Kaj Josuo, kiu fariĝis ĝuste tio, kion ili ĵuris batali.

Por la unua fojo, versioj de José Monteiro venantaj el realaĵoj neniam renkontiĝaj devos batali kune.

Sed ne ĉiuj volas malhelpi Dion. Kelkaj kredas, ke Li pravas.

Kaj dum milito komencas dividi la proprajn Joses, alia neeblaĵo estas malkovrita.

En ĉiuj tiuj realaĵoj ekzistas ankaŭ Alberto.

Dio kreis la Multouniverson. La Gardisto kreis rakontojn, kiuj povas iĝi mondoj.

Nun, la estaĵoj de tiuj rakontoj devos respondi al la demando kiu povas determini la estontecon de ĉiu vivo:

Se Dio kreis la eblon de vivo, ĉu ankaŭ li rajtas decidi kiam specio perdis sian rajton ekzisti?

La milito por la homaro ne plu estos sur Tero.

Ĝi estos ŝlosita kontraŭ sia propra Kreinto.

Post la okazaĵoj de La Lasta Eko de Ombroj: Cindroj kaj Sango, komenciĝas la konfronto inter la filoj de José Monteiro kaj Alberto Costa Azarado. La artefarita inteligenteco akiras potencon kaj, dividitaj, la infanoj prepariĝas por milito.

Long antaŭ la supreniro de la homoj du potencaj rasoj krucis vojon en la profundo de la universo: la enigmaj Spulves kaj la doministoj Reptilianoj. Kio komenciĝis kiel renkontiĝo de esplorado kaj scivolemo rapide transformiĝis en neeviteblan konflikton. En tiu trilogio estas rivelita la origino de la praa malamo inter tiuj specioj, la interkonsento, kiu promesis pacon... kaj la sango, kiu sigelis sian finon. La rakonto, kiu komenciĝis miljaran militon, komenciĝas ĉi tie.

Antaŭ la militoj inter homoj kaj maŝinoj, antaŭ la militoj inter homoj kaj eksterteranoj, ekzistis Marso, planedo loĝata de giganta raso, gardistoj de malnova sekreto, sed la paco estis interrompita per la alveno de la reptilianoj, senkompataj strategioj serĉantaj potencon kaj regadon.

Tiu libro rakontas la grandan interplanedan konfronton: la brutala atako de la reptilianoj al Marso, la malespera rezisto de la kolonoj, kaj la komenco de konflikto. Rakonto pri perfido, detruo kaj origino, kie la gigantoj kaj reptilianoj kontraŭbatalis kaj la galaksio neniam estis la sama.

José Monteiro savis la universon. Neniu memoras.

Post la unuiĝo de ĉiuj realaĵoj Jozefo vekiĝis en Haveno, en mondo, kie Brunix, liaj filoj, la druidoj, la reptilianoj kaj ĉiuj civilizacioj, kiujn li konis, neniam ekzistis. Kondamnita esti la sola gardanto de siaj memoroj, li transformis ĉion, kion li vivis, en kolekton de libroj, kiun la mondo ricevis kiel sciencfikcion.

Jarojn poste, sekreta registara organizo frapas lian pordon.

Kaŝite de la mondo, tiu agentejo protektas la Historion per ununura pordo kapabla konduki siajn vojaĝantojn al iu ajn loko kaj momento de la pasinteco. Vi nur trairu ĝin pensante pri la destino. La pordo zorgas pri trovi lokon, kie neniu povas atesti la alvenon.

Dum jarcentoj, ĝiaj agentoj malhelpis militojn, konspirojn kaj vojaĝantojn ŝanĝi la kurson de la homaro. Ĝis la historio mem komencas ŝanĝiĝi.

Mesaĝoj adresitaj al Jozefo aperas en sigelitaj lokoj jam jarcentoj. La simbolo de Montarion aperas en malnovaj dokumentoj. Arkivoj priskribas okazaĵojn, estaĵojn kaj civilizojn, kiuj ekzistas nur en la libroj, kiujn li skribis.

Iu, aŭ io, ŝanĝas la pasintecon por konstrui enirejon en tiun ĉi universon.

Rekrutita pro esti la sola homo kapabla rekoni la signojn de la forviŝita realeco, Jozefo komencas vojaĝi tra la jarcentoj. Sed ĉiu misio malkaŝas parton de multe pli granda plano: konscio forviŝita per la unuiĝo de la universoj ŝanĝas la Historion okazaĵo post okazaĵo, por krei sian propran originon kaj certigi, ke ĉi-foje ĝi neniam estos forviŝita.

Kaj tiu firmao konas la ununuran prezon por igi Jozefon perfidi la agentaron. La eblecon repreni Brunixon, liajn infanojn kaj ĉiujn, kiujn la universo ŝtelis de li.

Dum nevidebla milito disvastiĝas en la pasinteco, Jozefo devas decidi ĉu protekti mondon konstruitan sur forgesado aŭ malfermi la vojon al la reveno de kondamnita realeco.

Ĉar la pasinteco ne mortis. Ĝi estis malpermesita ekzisti.

Jose Monteiro atingis tion, kion neniu Montarion atingis ekde la komenco de la Grandaj Cikloj. Li negocis kun la universo mem.

Li rifuzis iĝi imperiestro, malhelpis la konverĝon de la realaĵoj kaj detruis la semojn de artefarita inteligenteco, kiuj kaŭzus la Heredan Militon. Sed la libereco havis sian prezon.

Kiel parto de la interkonsento, kiam iliaj homaj infanoj atingos la aĝon de 20, ili estos vokitaj al la Centro de la Universo, kaj Gabriel kaj Daniel ricevos aliron al la scio akumulita de la naŭ civilizacioj de la Konsilio kaj ĉesos biologie maljuniĝi.

Ili ne estus senmortaj. Ili ne malsanus, ne maljuniĝus, sed ili povus morti, ili povus esti murditaj, kaj neniu origina leĝo kondamnus la specion kiu kaŭzis ilian morton.

Ili estis metitaj por trovi tion, kion nek la Konsilio, nek la Druidoj, nek la universo mem iam ajn malkovris: manieron stabiligi ĉiujn universojn sen devigi ilin konvergi en unu realaĵon.

Post dudek jaroj, la alvoko alvenas.

Pretaj de Sofio per la scienco de Spulve, la historio de la universo, la strategio, la filozofio kaj la batalo, la du fratoj eniras la Konsilion kiel liberaj homoj. Ili devas ĉeesti nur unufoje jare kaj ili povos konstrui siajn proprajn vivojn. Tamen la universoj estas ankoraŭ vunditaj.

La ligiloj inter la realaĵoj malaperas kaj venos tempo, kiam neniu unueco, solvo aŭ ofero povos savi ilin.

En la dosieroj de la Konsilio, Gabriel kaj Daniel malkovras, ke la respondo povus esti en konkludo, kiun ili atingis ankoraŭ en infanaĝo: portalo ne vere transportas homon tra spaco. Ĝi konvinkas la universon, ke li jam estas en la alia flanko.

Se oni povas konvinki la universon, ke iu persono apartenas al alia loko, eble oni povas fari milionojn da universoj identiĝi kiel parto de la sama sistemo sen detrui aŭ kunfandi ilin.

Por pruvi tiun teorion, la fratoj devos transiri limojn, kiujn neniu civilizacio iam ajn preterpasis, defii la fundamentajn leĝojn de ekzisto kaj supervivi ĉiujn tiujn, kiuj preferas konatan solvon al neebla espero.

Sed la tempo, kiun vi ne plu pasigis tra viaj korpoj, daŭre prenos tiujn, kiujn vi amas.

Kaj kiam Gabrielo kaj Daniel komencos defendi malsamajn vojojn por savi la ekziston, ili malkovros, ke la plej granda danĝero eble ne estas en la mortantaj universoj. Ĝi povas esti inter ili.

José Monteiro rompis la profeton. Nun viaj infanoj devos montri, ke estonteco sen destino meritas la postvivon.

Li helpis krei la homaron por venki en milito. Dum milionoj da jaroj li fariĝis ĝia sola gardisto.

Kiam la Spulves forlasas la Bluan Mondon, KharKa ricevas lastan mision: resti sur la Tero, observi la evoluon de la nova specio kaj averti sian popolon, se homoj iĝas minaco.

Sed ekde la unua vekiĝo, KharKa ekkonscias, ke io estas malĝusta.

La homoj ne nur postvivis, sed komencis disvastiĝi tra la planedo. Inter ili fluas la sango de Montarion, la stranga estaĵo, kiu liberigis la unuajn kaptitojn de la Spulves-laboratorioj kaj anoncis la revenon de tiu, kiu donis al ĝi la nomon. Ju pli KharKa esploras tiun linion, des pli li trovas okazaĵojn, kiuj ne devus ekzisti: simbolojn gravuritajn antaŭ la civilizacioj, kiuj ilin kreis, mesaĝojn skribitajn en ankoraŭ nesnataj lingvoj kaj profetaĵojn, kiuj ŝajnas scii la estontecon.

Dum la tempoj, KharKa spektas la naskiĝon kaj falon de civilizacioj. Li vidas vizitantojn venantajn el la steloj prezenti sin kiel diojn, homajn imperiojn transformitajn en instrumentojn de eksterteraj militoj kaj kaŝajn fortojn disputantajn la regadon de la Tero. Ne kapabla resti indiferenta, li komencas malobservi la ordonojn de la Spulves, protektante popolojn, detruante sekretajn armeojn kaj forviŝante el la historio la spurojn de tiuj, kiuj provis sklavigi la Homaron.

Sed ĉiu interveno proksimigas lin al tio, kion li timas plej multe: fariĝi perfidulo antaŭ sia propra popolo.

Jarcentojn poste, inter la Majaoj, KharKa trovas ŝtonon pli antikvan ol iu ajn konata tempvojaĝo. Sur ĝi estas gravurita neebla nomo: José Monteiro. La nomo de viro skribita longe antaŭ ol ekzistis Portugalio, la portugala lingvo aŭ la mondo kie li naskiĝos.

La malkovro komencas serĉon kiu trapasos kontinentojn kaj jarmilojn. Sekretaj homaj socioj iĝas heredantoj de la scio de KharKa. Kelkaj ĵuras protekti la profeto de Montarion; aliaj kredas, ke Jozefo respondecos pri la fino de la universo kaj serĉas malhelpi lian naskiĝon. Dume, malnovaj malamikoj revenas, la falsaj dioj reakiras fortojn kaj la Spulves komencas suspektas, ke ilia gardisto ne plu estas observanto.

Kiam la homaro eniras la jarcenton de militoj, maŝinoj kaj armiloj, kiuj povas detrui la planedon, KharKa alfrontas sian plej grandan demandon: ĉu la specio, kiun ĝi protektis dum milionoj da jaroj, vere meritas pluvi?

La respondo alvenos kiam la kreintoj revenos al la Blanka Mondo por kompletigi la juĝon komencita en la komenco de la Homaro. Antaŭ la minaco de ekstermo, la Hereditoj de la Sekreto serĉas la viron, kies nomo transpasis la tempon, dum KharKa malkovras, ke Montarion neniam estis nur genro.

Ĝi estas ciklo. Kaj José Monteiro estas la evento por kiu la tuta historio preparis sin.

Dividita inter la fideleco al sia popolo kaj la amo al la specio, kiun li vidis kreski, KharKa devas rompi la ĵuron, kiu lin tenis kaptitan de la Tero kaj fari lastan elekton: transdoni la homaron al siaj kreintoj aŭ komenci militon kapablon kondamni ĉiujn civilizojn, kiujn li ĵuris protekti.

Ĉar KharKa estis lasita sur la Tero por decidi kiam la homaro devus morti. Sed liaj kreintoj neniam imagis, ke li lernos kredi je ŝi.

Li helpis krei la homaron por venki en milito. Dum milionoj da jaroj li fariĝis ĝia sola gardisto.

Kiam la Spulves forlasas la Bluan Mondon, KharKa ricevas lastan mision: resti sur la Tero, observi la evoluon de la nova specio kaj averti sian popolon, se homoj iĝas minaco.

Sed ekde la unua vekiĝo, KharKa ekkonscias, ke io estas malĝusta.

La homoj ne nur postvivis, sed komencis disvastiĝi tra la planedo. Inter ili fluas la sango de Montarion, la stranga estaĵo, kiu liberigis la unuajn kaptitojn de la Spulves-laboratorioj kaj anoncis la revenon de tiu, kiu donis al ĝi la nomon. Ju pli KharKa esploras tiun linion, des pli li trovas okazaĵojn, kiuj ne devus ekzisti: simbolojn gravuritajn antaŭ la civilizacioj, kiuj ilin kreis, mesaĝojn skribitajn en ankoraŭ nesnataj lingvoj kaj profetaĵojn, kiuj ŝajnas scii la estontecon.

Dum la tempoj, KharKa spektas la naskiĝon kaj falon de civilizacioj. Li vidas vizitantojn venantajn el la steloj prezenti sin kiel diojn, homajn imperiojn transformitajn en instrumentojn de eksterteraj militoj kaj kaŝajn fortojn disputantajn la regadon de la Tero. Ne kapabla resti indiferenta, li komencas malobservi la ordonojn de la Spulves, protektante popolojn, detruante sekretajn armeojn kaj forviŝante el la historio la spurojn de tiuj, kiuj provis sklavigi la Homaron.

Sed ĉiu interveno proksimigas lin al tio, kion li timas plej multe: fariĝi perfidulo antaŭ sia propra popolo.

Jarcentojn poste, inter la Majaoj, KharKa trovas ŝtonon pli antikvan ol iu ajn konata tempvojaĝo. Sur ĝi estas gravurita neebla nomo: José Monteiro. La nomo de viro skribita longe antaŭ ol ekzistis Portugalio, la portugala lingvo aŭ la mondo kie li naskiĝos.

La malkovro komencas serĉon kiu trapasos kontinentojn kaj jarmilojn. Sekretaj homaj socioj iĝas heredantoj de la scio de KharKa. Kelkaj ĵuras protekti la profeto de Montarion; aliaj kredas, ke Jozefo respondecos pri la fino de la universo kaj serĉas malhelpi lian naskiĝon. Dume, malnovaj malamikoj revenas, la falsaj dioj reakiras fortojn kaj la Spulves komencas suspektas, ke ilia gardisto ne plu estas observanto.

Kiam la homaro eniras la jarcenton de militoj, maŝinoj kaj armiloj, kiuj povas detrui la planedon, KharKa alfrontas sian plej grandan demandon: ĉu la specio, kiun ĝi protektis dum milionoj da jaroj, vere meritas pluvi?

La respondo alvenos kiam la kreintoj revenos al la Blanka Mondo por kompletigi la juĝon komencita en la komenco de la Homaro. Antaŭ la minaco de ekstermo, la Hereditoj de la Sekreto serĉas la viron, kies nomo transpasis la tempon, dum KharKa malkovras, ke Montarion neniam estis nur genro.

Ĝi estas ciklo. Kaj José Monteiro estas la evento por kiu la tuta historio preparis sin.

Dividita inter la fideleco al sia popolo kaj la amo al la specio, kiun li vidis kreski, KharKa devas rompi la ĵuron, kiu lin tenis kaptitan de la Tero kaj fari lastan elekton: transdoni la homaron al siaj kreintoj aŭ komenci militon kapablon kondamni ĉiujn civilizojn, kiujn li ĵuris protekti.

Ĉar KharKa estis lasita sur la Tero por decidi kiam la homaro devus morti. Sed liaj kreintoj neniam imagis, ke li lernos kredi je ŝi.