Arkitektarnir av ævinleikanum

José Monteiro uppnáddi tað, sum eingin Montarion hevði uppnátt síðani byrjanina av Stóru Ringrásunum. Hann samráddist við sjálvan alheimin.

Hann noktaði at gerast keisari, forðaði fyri, at veruleikarnir savnaðust og oyðilegði fræini av Kunstum Intelligensi, sum skuldi geva upphav til Arvingastríðið. Fyri fyrstu ferð er framtíðin ikki skrivað longur. Men frælsið kom fyri ein prís.

Sum liður í avtaluni, tá teirra menniskjaligu børn fyltu tjúgu ár, skuldu tey kallast til Alheimsins Miðdepil. Gabriel og Daniel skuldu fáa atgongd til ta vitan, sum tær níggju siðmenningarnar hjá ráðnum høvdu savnað saman, og skuldu steðga við at eldast lívfrøðiliga.

Tey mundu ikki vera ódeyðilig. Tey skuldu ikki gerast sjúk ella eldast, men tey kundu doyggja. Tey kundu verið myrd. Og eingin frumlóg vildi fordømt tað slagið, sum hevði ábyrgdina av deyða hennara.

Uppgávan hjá teimum vildi verið at funnið tað, sum hvørki Ráðið, druidarnir ella alheimurin sjálvur nakrantíð hava funnið útav: ein hátt at stabilisera allar alheimar uttan at noyða teir at savnast saman til ein veruleika.

Tjúgu ár seinni kemur kallið.

Fyrireikaðir av Sofia gjøgnum Spulve vísindi, søgu alheimsins, strategi, heimspeki og bardaga, koma beiggjarnir báðir inn í ráðið sum frælsir menn. Tey skulu bert møta eina ferð um árið og sleppa at byggja sítt egna lív upp. Men alheimarnir eru framvegis skaddir.

Sambandini millum veruleikarnar hvørva og tað kemur ein tíð, tá eingin samgonga, loysn ella offur fer at kunna bjarga teimum.

Í skjalasavninum hjá ráðnum uppdaga Gabriel og Daniel, at svarið kann liggja í eini niðurstøðu, sum tey komu til sum børn: Ein portalur flytur ikki veruliga ein persón gjøgnum rúmdina. Sannførir Alheimin um, at hon longu er hinumegin.

Um tað ber til at sannføra alheimin um, at ein persónur hoyrir heima onkra aðrastaðni, so ber kanska til at fáa milliónir av alheimum at kenna hvønn annan sum partar av somu skipan uttan at oyðileggja ella leggja teir saman.

Fyri at prógva hesa teoriina noyðast beiggjarnir at fara yvir um mørk, sum eingin siðmenning nakrantíð hevur farið yvir, troysta grundleggjandi tilverulógirnar og yvirliva øll tey, sum heldur vilja hava eina kenda loysn fram um eina ómøguliga vón.

Men tíðin, sum steðgaði á at ganga ígjøgnum kroppin, fer framhaldandi at taka tey fólk, tey elska.

Og, tá Gabriel og Daniel byrja at verja ymiskar leiðir fyri at bjarga tilveruni, fara tey at uppdaga, at størsti vandin kanska ikki er í doyggjandi alheimunum. Tað kundi verið millum tey bæði.

José Monteiro brótið profetiina. Nú skulu børnini hjá teimum vísa á, at ein framtíð uttan ævinleika hevur uppiborið at yvirliva.