معماران ابدیت

ژوزه مونتیرو کاری کرد که هیچ مونتاریونی نکرده بود: با خود جهان مذاکره کرد. امپراتور شدن را نپذیرفت، همگرایی واقعیت‌ها را متوقف کرد و بذرهای هوش مصنوعی را که جنگ وارثان را پدید می‌آورد نابود ساخت. آینده آزاد شد، اما آزادی بها داشت.

وقتی پسرانش گابریل و دانیل بیست‌ساله شوند، به مرکز جهان فراخوانده می‌شوند. آنان به دانش نه تمدن دست می‌یابند و دیگر پیر نمی‌شوند، اما نامیرا نیستند: ممکن است کشته شوند و هیچ قانون بنیادینی گونه قاتل را محکوم نخواهد کرد.

مأموریتشان یافتن راهی برای پایدار کردن همه جهان‌ها بدون همگرایی است. سوفیا آنان را با دانش Spulve، تاریخ، راهبرد، فلسفه و نبرد آماده می‌کند. اما پیوند میان واقعیت‌ها در حال ناپدید شدن است.

گابریل و دانیل درمی‌یابند دروازه انسان را واقعاً جابه‌جا نمی‌کند؛ جهان را متقاعد می‌کند که او از پیش در سوی دیگر است. شاید بتوان میلیون‌ها جهان را نیز واداشت خود را اجزای یک سامانه ببینند، بدون نابودی یا ادغام.

برای اثبات این نظریه باید از مرزهایی بگذرند که هیچ تمدنی نگذشته و قوانین وجود را به چالش بکشند. هنگامی که دو برادر از مسیرهای متفاوت دفاع می‌کنند، شاید بزرگ‌ترین خطر میان خودشان باشد.

ژوزه پیشگویی را شکست. اکنون فرزندانش باید ثابت کنند آینده‌ای بدون سرنوشت ازپیش‌نوشته‌شده شایسته بقاست.