به‌زودی

میلیون‌ها سال پیش از امپراتوری‌ها، ادیان و حتی خاطرهٔ خودِ تاریخ، زمین تنها «جهان آبی» بود: آزمایشگاهی دورافتاده که در آن Spulves پروژه‌ای را توسعه می‌دادند که می‌توانست سرنوشت جهان را دگرگون کند.

در میان آزمایش‌های ژنتیکی، نظارت نظامی و زندگی‌هایی که همچون حیوانات آزمایشگاهی به آن‌ها رفتار می‌شود، موجودی غیرمنتظره علیه آفریدگانش قیام می‌کند. او را Montarion می‌نامند. شاید او نخستین باشد.

پس از آزاد کردن انسان‌های اسیر و هدایت آنان به سوی آزادی، Montarion بیش از یک فراری می‌شود: او آغاز یک نسل، نمادی و معمای می‌شود که هزاره‌ها را درنورد خواهد کرد.

در همین حال، Khar’Ka، جنگجوی Spulve و یکی از مشارکت‌کنندگان در پروژهٔ جهان آبی، فرمانی دریافت می‌کند که کل تاریخ آینده را تعیین خواهد کرد: روی زمین بماند، گونهٔ جدید را زیر نظر بگیرد و تصمیم بگیرد که آیا این گونه شایستهٔ زندگی است یا نه.

Khar’Ka که میان وفاداری به مردم خود و نگرانی‌ای که Montarion برانگیخته است، گرفتار شده، شاهد تولد بشریت، ردپای میراثی ناممکن و نخستین گام از رازی است که روزی به نام José Monteiro خواهد انجامید.

«Montarion نخستین: خاستگاه تاریک بشریت» در مقیاسی حماسی، خاستگاه واقعی بشریت، تولد افسانهٔ Montarion و نخستین گام نگهبانی را آشکار می‌کند که بسیار بعدتر، سرنوشت جهان را زیر نظر خواهد گرفت.

خوزه مونتیرو گفت بله.

سه بار و برای اولین بار از آغاز چرخه های بزرگ، جهان ها واقعاً شروع به همگرایی کردند.

اتحادیه یک سال دیگر است.

اکنون میلیون ها واقعیت به سمت یک مقصد واحد می روند. دنیاها ناپدید خواهند شد داستان ها دیگر وجود نخواهند داشت. تمام تمدن ها پاک خواهند شد.

اما بشریت زنده خواهد ماند. یا حداقل این چیزی است که همه معتقد بودند.

در جهانی به دور از جهانی که خوزه مونتیرو سه «بله» را تلفظ کرد، زمینی وجود دارد که شبیه به جهان نیست.

زمینی که باقی خواهد ماند.

هنگامی که همگرایی آغاز می شود، سیاره به حقیقتی بیدار می شود که هیچ تمدنی نمی داند: در میان نسخه های بی نهایت زمین که در سراسر جهان ها پخش شده است، این سیاره خواهد بود که به عنوان لنگر به زمین جهان واحد عمل می کند.

و با این مکاشفه دیگری می آید.

برای عبور بشریت از اتحادیه، حداقل یک انسان از آن زمین باید پس از پایان همگرایی زنده بماند.

اگه آخرین نفر بمیره... علوم انسانی بی شماری از جهان های دیگر با او ناپدید می شوند.

زمین گونه هایی را که در سطح آن متولد شده اند مشاهده می کند.

جنگ ها انقراض ها. اقیانوس های آلوده جنگل های ویران شده جو دگرگون شده

هزاران سال خشونت علیه همان جهانی که زندگی را ممکن کرد.

و تصمیم بگیر

بشریت وارد کیهان جدید نخواهد شد.

سپس بزرگترین جنگی که نوع بشر تاکنون با آن روبرو بوده آغاز می شود.

ارتش دشمن وجود ندارد. سیاره ای برای فرار وجود ندارد. هیچ سلاحی وجود ندارد که بتواند حریف را بکشد.

زیرا دشمن زمین زیر پای شماست. اقیانوس ها. جو. آب و هوا. خود زمین.

با ناپدید شدن میلیاردها انسان، خوزه مونتیرو شروع به درک این نکته می کند که فاجعه ها تصادف نیستند.

سیاره در حال شکار آنها است.

و فقط یک هدف دارد: جمعیت انسانی را قبل از اتحادیه به صفر برسانید.

خوزه و آلبرتو وارد جنگی می شوند که در آن پیروزی به معنای شکست دادن زمین نیست. این فقط به معنای زنده ماندن از آن است.

یک سال. سپس ماه ها. هفته ها روزها ساعت

بشریت به پایان خود نزدیک می شود زیرا جهان های بی شماری به سمت همگرایی حرکت می کنند.

و وقتی فقط چند انسان باقی بمانند، این سوال پیش می آید که هیچ کس فکر نمی کرد مجبور به پاسخگویی باشد:

آخرین کی خواهد بود

یوسف؟ آلبرتو؟ شخص دیگری؟

شاید کسی نداند.

زیرا برای نجات تمام بشریت... تنها کافی است که یک انسان به نفس خود ادامه دهد که جهان ها یکی شوند.

خداوند بشریت را برای یک ابد مشاهده کرد.

نه فقط یک انسانیت همه

زمین های بی نهایت میلیاردها تمدن جهان های بی شماری که از داستان های گاردین مونتریون متولد شده اند.

دنیاها تغییر کردند. قرن ها تغییر کرد. داستان ها عوض شد

اما انسان ها خودشان را تکرار کردند.

جنگ. نفرت طمع. تسخیر. در حال لغو.

جهان پس از جهان، بشریت رشد کرد، بر سیاره ای که آن را ایجاد کرد تسلط یافت و در نهایت درگیری های خود را به ستاره ها منتقل کرد.

تا خدا به نتیجه برسد.

انسانیت آزمایشی نبود که اشتباه پیش رفته باشد.

آفتی بود که از طریق خود خلقت سرایت کرده بود.

و جمله را بیان کرد.

نوع انسان محو خواهد شد.

نه از یک زمین نه از یک کیهان از همه.

هنگامی که اولین علوم انسانی به سادگی شروع به از بین رفتن می کنند، نسخه های مختلف خوزه مونتیرو چیزی را احساس می کنند که هیچ یک از آنها نباید قادر به احساس باشند: بخش های دیگر خود در حال ناپدید شدن هستند.

سربازان پادشاهان دانشمندان. جنایتکاران نویسندگان مردانی که بشریت را نجات دادند مردانی که شکست خوردند و خوزه که دقیقاً همان چیزی شد که قسم خورده بودند بجنگند.

برای اولین بار، نسخه هایی از خوزه مونتیرو از واقعیت هایی که هرگز نباید به هم برسند، باید در کنار هم بجنگند.

اما همه نمی خواهند جلوی خدا را بگیرند. برخی معتقدند حق با اوست.

و با شروع جنگ برای تقسیم خود خوزه ها، غیرممکن دیگری کشف می شود.

در تمام این واقعیت ها یک آلبرتو نیز وجود دارد.

خداوند جهان چندگانه را آفرید. گاردین داستان هایی خلق کرد که می توانستند به دنیا تبدیل شوند.

حال، موجودات در این داستان ها باید به این سوال پاسخ دهند که می تواند آینده همه هستی را تعیین کند:

اگر خداوند امکان حیات را ایجاد کرده است، آیا او نیز حق دارد تصمیم بگیرد که چه زمانی یک گونه حق وجود خود را از دست داده است؟

جنگ برای بشریت دیگر روی زمین انجام نخواهد شد.

با خالق خود مبارزه خواهد شد.

پس از آخرین پژواک سایه‌ها: خاکستر و خون، رویارویی میان فرزندان ژوزه مونتیرو و آلبرتو کوستا — آزارادو آغاز می‌شود. هوش مصنوعی قدرت می‌گیرد و فرزندان تقسیم‌شده برای جنگ آماده می‌شوند.

بسیار پیش از ظهور انسان‌ها، دو نژاد نیرومند در ژرفای جهان به هم رسیدند: Spulves اسرارآمیز و خزنده‌نماهای سلطه‌گر. دیداری برای کاوش و کنجکاوی به‌سرعت به درگیری‌ای اجتناب‌ناپذیر بدل شد. این سه‌گانه خاستگاه نفرت کهن، پیمان وعده‌دهنده صلح و خونی را آشکار می‌کند که پایان آن را مهر زد.

پیش از جنگ انسان با ماشین‌ها یا موجودات فضایی، مریخ بود؛ سیاره غول‌هایی که رازهای باستانی را نگه می‌داشتند. ورود خزنده‌نماها صلح را نابود می‌کند. این کتاب حمله‌ای وحشیانه، مقاومت ناامیدانه، خیانت و ویرانی‌ای را روایت می‌کند که کهکشان را برای همیشه تغییر داد.

ژوزه مونتیرو جهان را نجات داد. هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد.

پس از اتحاد همه واقعیت‌ها، او در پورتو و در جهانی بیدار می‌شود که Brunix، فرزندانش، درویدها، خزنده‌نماها و همه تمدن‌های آشنایش هرگز وجود نداشته‌اند. او به‌عنوان تنها نگهبان خاطرات، همه‌چیز را به صورت داستان علمی‌تخیلی می‌نویسد.

سال‌ها بعد، سازمانی مخفی در دولت او را به خدمت می‌گیرد. این سازمان از طریق دری که مسافران را به هر مکان و زمان گذشته می‌برد از تاریخ محافظت می‌کند. اما خود تاریخ تغییر می‌کند: پیام‌هایی برای ژوزه در مکان‌های مهروموم‌شده ظاهر می‌شوند، نماد مونتاریون در اسناد کهن دیده می‌شود و پرونده‌ها موجوداتی را توصیف می‌کنند که فقط در کتاب‌های او هستند.

آگاهی‌ای که در اتحاد جهان‌ها پاک شده بود، گذشته را تغییر می‌دهد تا خاستگاه خود را بسازد و دیگر حذف نشود. آن موجود بهایی را می‌شناسد که می‌تواند ژوزه را به خیانت وادارد: امکان بازگرداندن Brunix، فرزندان و همه کسانی که جهان از او گرفت.

او باید میان محافظت از جهانی بناشده بر فراموشی و باز کردن راه بازگشت واقعیتی محکوم انتخاب کند.

گذشته نمرده است؛ اجازه وجود نداشت.

ژوزه مونتیرو کاری کرد که هیچ مونتاریونی نکرده بود: با خود جهان مذاکره کرد. امپراتور شدن را نپذیرفت، همگرایی واقعیت‌ها را متوقف کرد و بذرهای هوش مصنوعی را که جنگ وارثان را پدید می‌آورد نابود ساخت. آینده آزاد شد، اما آزادی بها داشت.

وقتی پسرانش گابریل و دانیل بیست‌ساله شوند، به مرکز جهان فراخوانده می‌شوند. آنان به دانش نه تمدن دست می‌یابند و دیگر پیر نمی‌شوند، اما نامیرا نیستند: ممکن است کشته شوند و هیچ قانون بنیادینی گونه قاتل را محکوم نخواهد کرد.

مأموریتشان یافتن راهی برای پایدار کردن همه جهان‌ها بدون همگرایی است. سوفیا آنان را با دانش Spulve، تاریخ، راهبرد، فلسفه و نبرد آماده می‌کند. اما پیوند میان واقعیت‌ها در حال ناپدید شدن است.

گابریل و دانیل درمی‌یابند دروازه انسان را واقعاً جابه‌جا نمی‌کند؛ جهان را متقاعد می‌کند که او از پیش در سوی دیگر است. شاید بتوان میلیون‌ها جهان را نیز واداشت خود را اجزای یک سامانه ببینند، بدون نابودی یا ادغام.

برای اثبات این نظریه باید از مرزهایی بگذرند که هیچ تمدنی نگذشته و قوانین وجود را به چالش بکشند. هنگامی که دو برادر از مسیرهای متفاوت دفاع می‌کنند، شاید بزرگ‌ترین خطر میان خودشان باشد.

ژوزه پیشگویی را شکست. اکنون فرزندانش باید ثابت کنند آینده‌ای بدون سرنوشت ازپیش‌نوشته‌شده شایسته بقاست.

او برای پیروزی در جنگ به آفرینش بشریت کمک کرد و میلیون‌ها سال تنها نگهبان آن شد.

وقتی Spulves جهان آبی را ترک می‌کنند، Khar’Ka مأمور می‌شود در زمین بماند، تکامل گونه تازه را زیر نظر بگیرد و اگر انسان‌ها تهدید شدند قومش را آگاه کند. او حق دخالت ندارد و فقط برای ارزیابی آزمایش بیدار می‌شود.

اما از نخستین بیداری می‌فهمد چیزی نادرست است. انسان‌ها زنده مانده و گسترش یافته‌اند و خون مونتاریون در میانشان جریان دارد. او نمادهایی را می‌یابد که پیش از تمدن سازنده‌شان حک شده‌اند، پیام‌هایی به زبان‌هایی که هنوز زاده نشده‌اند و پیشگویی‌هایی که آینده را می‌شناسند.

در طول دوران‌ها، ظهور و سقوط تمدن‌ها، بیگانگانی که خود را خدا می‌نامند و امپراتوری‌های انسانی را می‌بیند که ابزار جنگ‌های فضایی شده‌اند. او فرمان‌ها را می‌شکند، از ملت‌ها دفاع می‌کند، ارتش‌های مخفی را نابود می‌سازد و کسانی را که می‌خواهند بشریت را برده کنند از تاریخ پاک می‌کند.

میان مایاها سنگی می‌یابد که از هر سفر زمانی کهن‌تر و نامی ناممکن بر آن نوشته شده است: ژوزه مونتیرو، پیش از وجود پرتغال یا زبان پرتغالی. انجمن‌های مخفی میان محافظت از پیشگویی مونتاریون و جلوگیری از تولد ژوزه تقسیم می‌شوند.

با ورود بشریت به عصر جنگ، ماشین و سلاح‌های نابودکننده سیاره، Khar’Ka می‌پرسد آیا این گونه شایسته بقاست. وقتی آفرینندگان برای تکمیل داوری بازمی‌گردند، می‌فهمد مونتاریون فقط یک تبار نیست؛ یک چرخه است و ژوزه رویدادی است که تمام تاریخ برایش آماده شده.

Khar’Ka باید میان وفاداری به قومش و عشق به گونه‌ای که رشدش را دیده انتخاب کند. او در زمین ماند تا زمان مرگ بشریت را تعیین کند، اما آفرینندگانش تصور نمی‌کردند به انسان ایمان بیاورد.

او برای پیروزی در جنگ به آفرینش بشریت کمک کرد و میلیون‌ها سال تنها نگهبان آن شد.

وقتی Spulves جهان آبی را ترک می‌کنند، Khar’Ka مأمور می‌شود در زمین بماند، تکامل گونه تازه را زیر نظر بگیرد و اگر انسان‌ها تهدید شدند قومش را آگاه کند. او حق دخالت ندارد و فقط برای ارزیابی آزمایش بیدار می‌شود.

اما از نخستین بیداری می‌فهمد چیزی نادرست است. انسان‌ها زنده مانده و گسترش یافته‌اند و خون مونتاریون در میانشان جریان دارد. او نمادهایی را می‌یابد که پیش از تمدن سازنده‌شان حک شده‌اند، پیام‌هایی به زبان‌هایی که هنوز زاده نشده‌اند و پیشگویی‌هایی که آینده را می‌شناسند.

در طول دوران‌ها، ظهور و سقوط تمدن‌ها، بیگانگانی که خود را خدا می‌نامند و امپراتوری‌های انسانی را می‌بیند که ابزار جنگ‌های فضایی شده‌اند. او فرمان‌ها را می‌شکند، از ملت‌ها دفاع می‌کند، ارتش‌های مخفی را نابود می‌سازد و کسانی را که می‌خواهند بشریت را برده کنند از تاریخ پاک می‌کند.

میان مایاها سنگی می‌یابد که از هر سفر زمانی کهن‌تر و نامی ناممکن بر آن نوشته شده است: ژوزه مونتیرو، پیش از وجود پرتغال یا زبان پرتغالی. انجمن‌های مخفی میان محافظت از پیشگویی مونتاریون و جلوگیری از تولد ژوزه تقسیم می‌شوند.

با ورود بشریت به عصر جنگ، ماشین و سلاح‌های نابودکننده سیاره، Khar’Ka می‌پرسد آیا این گونه شایسته بقاست. وقتی آفرینندگان برای تکمیل داوری بازمی‌گردند، می‌فهمد مونتاریون فقط یک تبار نیست؛ یک چرخه است و ژوزه رویدادی است که تمام تاریخ برایش آماده شده.

Khar’Ka باید میان وفاداری به قومش و عشق به گونه‌ای که رشدش را دیده انتخاب کند. او در زمین ماند تا زمان مرگ بشریت را تعیین کند، اما آفرینندگانش تصور نمی‌کردند به انسان ایمان بیاورد.