Montarion Alheimurin · Tríverk
Síðsta uppreistrin á Jørðini
Vísindaskáldsaga · Apokalyptiskur ótti · Yvirlív
Væntað útgáva: 2027
Hetta eru bara metingar. Dagfestingarnar eru ikki váttaðar og kunnu broytast.
Mannaættin roynir at yvirliva á sjálvari jørðini.
- Nær hendir hetta?
- Eftir annan kapittul í Ending A eftir Byrjanin til endan, í øðrum alheimi.
- Hvussu knýtir tað seg at hinum søgunum?
- Tað er ein søga fyri seg, sum er knýtt at leiðini til Ending A. Meðan alheimarnir nærkast samleikanum, royna José og Alberto at yvirliva á eini planetu, sum er vorðin ein hóttan móti mannaættini.
- Skal eg lesa eina aðra saga fyrst?
- Ikki skyldugt. At kenna Ending A hjálpir til at kenna aftur sambondini, men henda tríverkið sigur frá sínum egna stríði fyri at yvirliva.
José Monteiro segði ja. Tríggjar ferðir. Og fyri fyrstu ferð síðani byrjanina av Stóru Tíðarhrøðunum, byrjaðu alheimarnir veruliga at samankoma. Eitt ár er eftir til Samgonguna. Milliónir av veruleikum ganga nú móti einum einumenda landi. Heimir fara at hvørva. Søgur fara ikki longur at hava verið. Heilar mentanir verða strikaðar út. Men Menneskjamenniskjan vil liva. Ella so var tað, øll hildu. Í einum alheimi, langt burtur frá tí har José Monteiro segði trý „ja“, er ein Jarð av annan slag enn allar aðrar. Jáðin Jarð, sum longur fer at vera. Tá ið samansetingin byrjar, vaknar plánetan til eina sannleika, sum ongantíð hevur verið kendur fyri nakra sivlisasjón: millum óendaliga nógvar útgávur av Jørðini, ið liggja útspriddar um universini, verður tann, ið skal vera løgarin hjá Jørðini í Einahátta Universinum. Og við hesa avdúking kemur ein onnur. Til tess at Mankind fer ígjøgnum Sambandið, má minst ein maður frá tí Jørðini liva, tá ið samansetingin endar. Um tann seinasti doyði... fara óteljandi menniskjuligar lifnaðir í hinum universunum at forsvinna saman við honum. Jørðin hyggur at ættkøninum, sum varð føtt uppi á síni yvirflatu. Krígg. Útodanningar. Mørkfar inni sum spillast. Skógir oyðilagdir. Andlitskapping broytt. Túsundtals ár av harðskap móti sama heiminum, sum hevur gjørt lívið møguligt. Og hon tekur eina avgerð. Menniskaættin fer ikki inn í nýggja heimsins rúmd. So byrjar størsta kríggið, ið menniskjaættin nakrantíð hevur støðugt til. Tað er eingin fíggjarsoldat. Ongin-planeta at flýggja til. Ongin vápn, ið kann drápa mótstøðumannin. Tí fíggin er jørðin undir føtunum á teimum. Okyanarnir. Atmosférið. Veðrið. Sjálv jørðin. Ímeðan túsundir av miljónir menniskja dúka burtur, byrjar José Monteiro at skilja, at katastrofur ikki eru óhapp. Planetan eltir tey. Og hevur bert eitt endamál: at minka menniskjafólkatalið niður í null áðrenn Sambandið. José og Alberto verða dregin longur inn í eitt kríggj, har tað at vinna ikki merkir at vinna yvir jørðina. Tað merkir bert at yvirliva. Eitt ár. Síðan mánaðir. Vikum. Døgum. Tímar. Mankind nærkast endanum, meðan óteljandi universir flyta fram móti samanseting. Og tá bert fá fólk eru eftir, kemur spurningurin, sum eingin nakrantíð hevði ímyndað sær at svara: hvør fer at vera síðsti? José? Alberto? Ein annar? Kanska veit eingin. Tí fyri at bjarga allari mannfólkagrunninum... nýtist bert at ein einasti menniskja heldur fram at anda, tá universini verða eitt.
Sagabøkur
Dagurin, tá Jørðin segði: Nú er nóg mikið
Vísindaskáldsaga · Apokalyptiskur ótti · Yvirlív
Bók I
Væntað útgáva: 2027José Monteiro segði ja. Tríggjar ferðir. Og fyri fyrstu ferð síðani byrjanina av Stóru Tíðarhrøðunum, byrjaðu alheimarnir veruliga at samankoma. Eitt ár er eftir til Samgonguna. Milliónir av veruleikum ganga nú móti einum einumenda landi. Heimir fara at hvørva. Søgur fara ikki longur at hava verið. Heilar mentanir verða strikaðar út. Men Menneskjamenniskjan vil liva. Ella so var tað, øll hildu. Í einum alheimi, langt burtur frá tí har José Monteiro segði trý „ja“, er ein Jarð av annan slag enn allar aðrar. Jáðin Jarð, sum longur fer at vera. Tá ið samansetingin byrjar, vaknar plánetan til eina sannleika, sum ongantíð hevur verið kendur fyri nakra sivlisasjón: millum óendaliga nógvar útgávur av Jørðini, ið liggja útspriddar um universini, verður tann, ið skal vera løgarin hjá Jørðini í Einahátta Universinum. Og við hesa avdúking kemur ein onnur. Til tess at Mankind fer ígjøgnum Sambandið, má minst ein maður frá tí Jørðini liva, tá ið samansetingin endar. Um tann seinasti doyði... fara óteljandi menniskjuligar lifnaðir í hinum universunum at forsvinna saman við honum. Jørðin hyggur at ættkøninum, sum varð føtt uppi á síni yvirflatu. Krígg. Útodanningar. Mørkfar inni sum spillast. Skógir oyðilagdir. Andlitskapping broytt. Túsundtals ár av harðskap móti sama heiminum, sum hevur gjørt lívið møguligt. Og hon tekur eina avgerð. Menniskaættin fer ikki inn í nýggja heimsins rúmd. So byrjar størsta kríggið, ið menniskjaættin nakrantíð hevur støðugt til. Tað er eingin fíggjarsoldat. Ongin-planeta at flýggja til. Ongin vápn, ið kann drápa mótstøðumannin. Tí fíggin er jørðin undir føtunum á teimum. Okyanarnir. Atmosférið. Veðrið. Sjálv jørðin. Ímeðan túsundir av miljónir menniskja dúka burtur, byrjar José Monteiro at skilja, at katastrofur ikki eru óhapp. Planetan eltir tey. Og hevur bert eitt endamál: at minka menniskjafólkatalið niður í null áðrenn Sambandið. José og Alberto verða dregin longur inn í eitt kríggj, har tað at vinna ikki merkir at vinna yvir jørðina. Tað merkir bert at yvirliva. Eitt ár. Síðan mánaðir. Vikum. Døgum. Tímar. Mankind nærkast endanum, meðan óteljandi universir flyta fram móti samanseting. Og tá bert fá fólk eru eftir, kemur spurningurin, sum eingin nakrantíð hevði ímyndað sær at svara: hvør fer at vera síðsti? José? Alberto? Ein annar? Kanska veit eingin. Tí fyri at bjarga allari mannfólkagrunninum... nýtist bert at ein einasti menniskja heldur fram at anda, tá universini verða eitt.
Kríggj móti Heiminum
Vísindaskáldsaga · Apokalyptiskur ótti · Yvirlív
Bók II
Væntað útgáva: 2027Síðsta menniskjað
Vísindaskáldsaga · Apokalyptiskur ótti · Yvirlív
Bók III
Væntað útgáva: 2027