De Mann, deen d'Éiwegkeet geschriwwen huet

Nodeems se duerch gebrach Realitéiten, Utopien ouni Fräiheet a Welten gereest sinn, wou d'Vergaangenheet ni opgehalen huet, kommen de José Monteiro an den Alberto Azevedo endlech un hirer onméiglecher Destinatioun: dem Universum vum Wiechter Montarion.

Am Häerz vu Porto sichen si no engem Mann, deen Geschichten schreift, ouni ze wëssen, datt an hinnen ganz Liewen liewen, al Kricher a Zukunften, déi nach net geschitt sinn.

Awer den Auteur ze fannen heescht net eng einfach Äntwert ze fannen. Tëscht verluerene Erënnerungen, geläschte Léiften a Wourechten, déi d'Schicksal nei schreiwe kënnen, mussen de José an den Alberto erausfannen, ob et méiglech ass, de Krich vun den Ierwen ze verhënneren, ouni d'Fräiheet vun hiren eegene Kanner ze zerstéieren.

An, wéi si versichen, muer ze retten, fänkt eppes un am Raum tëscht Welten z'erwächen - eng Präsenz, déi aus Froen entstanen ass, déi keen sollt iwwerwaache kënnen.

Am leschte Kapitel vun De Som vum Wiechter ass d'Fro net méi, wien d'Éiwegkeet schreift.

Et ass de Präis, se ze beréieren.