Dómur Guds

Í ævir eygleiddi Gud ikki bara eitt Menniskja, men tey øll. Óendaligar jørðir, milliardir av siðmenningum og óteljandi alheimar, sum eru føddir úr søgunum hjá Guardian Montarion, endurtaka somu ringrás: kríggj, hatur, grýta, hertøka og oyðilegging. Heim eftir heim tekur mannaættin sínar ósemjur til stjørnurnar.

Tá kemur Gud til ta niðurstøðu, at mannaættin ikki var ein miseydnað roynd — hon er vorðin ein plága, sum er spjadd um sjálva Skapanina. Og hann fellir dómin.

Tá tey fyrstu mannaættir byrja heilt einfalt at lata vera við at vera til, kenna ymiskar útgávur av José Monteiro tað ómøguliga: aðrir partar av sær sjálvum hvørva. Hermenn, kongar, vísindafólk, brotsmenn og frelsarar noyðast at standa fyri spurninginum, sum kundi avgjørt ørindini hjá allari tilveruni: um Gud skapti lívsmøguleikan, hevur hann so eisini rætt til at avgera, nær eitt slag hevur mist sín tilverurætt?