Qui Numquam Exstiterunt

Post fusionem universorum, humanitas permansit exsistere. Sed innumerabiles civilizationes, homines et fabulae e realitate deletae sunt.

Per annos, mundus credidit praeteritum tandem protectum esse. Donec primae manifestationes coeperunt.

In Lusitania, investigatrix colloquia telephonica accipit a filia quam numquam habuit. In Hibernia, vicus in somniis multorum centenorum hominum ignotorum apparet. In aliis terris, homines qui evanuerant ad domos redeunt in quibus numquam vixerunt.

Mortui non redeunt. Aliquid multo peius accidit.

Existentiae quae numquam pars novae realitatis fuerunt locum inter vivos occupare student.

Inês Valente, investigatrix Lusitana, parvam turmam colligit ut originem eventuum inveniat. Sed quaeque responsio eam ad phaenomena magis perturbantia adducit, quae memorias mutare, identitates substituere et mundum transformare possunt nemine animadvertente.

Investigatio tandem eam ad José Monteiro ducit, virum qui memorias universi quod desiit esse retinet.

José de civilizationibus antiquis scit, consequentias unionis universorum intellegit, et iam eventibus impossibilibus obviam ivit. Sed hac vice, ne ipse quidem omnes responsiones habet.

Dum manifestationes diffunduntur, Inês invenit praesentias non solum reditum quaerere. Quaerunt agnosci ut homines qui semper exstiterunt.

Et quo magis Humanitas in eas credit, eo potentior fit minatio.

Quia quaedam peiora sunt quam mors. Una ex his est invenire te numquam exstitisse.