Te, ako njejsu žednje eksistěrowali

Pó zjadnośenju uniwersumow jo cłowjestwo dalej eksistěrowało. Ale njelicobne ciwilizacije, luźe a tšojeńka su se z wopšawdnosći wumazali.

Lěta dłujko jo swět wěrił, až jo zachadnosć skóńcnje wěsta. Daniž njejsu se prědne manifestacije zachopili.

W Portugalskej pśiwzejo slěźaŕka telefonat wót žednje žedneje źowki, kótaruž njejo měła. W Irskej pokazujo se wjas we cowanjach stow cuzych. W drugich krajach se zgubijone luźe do domow wrośiju, w kótarychž njejsu žednje bydlili.

Wumarłe njepśidu slědk. Něco wjele góršego se stawa.

Eksistence, kótarež njejsu nigda k nowej wopšawźitosći słušali, wopytuju mjazy žywymi městno namakaś.

Inês Valente, portugalska slěźaŕka, zgromaźi mały team, aby póchad tšojenjow wótekšyła. Ale kužde wótegrono zbližyjo jej wěcej znjeměrnjajucym zjawam, kótarež su zamóžne, dopomnjeśa změniś, identity wuměniś a swět pśeměniś, bźez togo až to něchten zawupytnjo.

Pśepytowanje wjeźo ju skóńcnje k Joséju Monteiru, muskemu z dopomnjeśami na uniwersum, kótaryž wěcej njeeksistěrujo.

José znajo antikske ciwilizacije, rozmějo slědy zjadnośenja uniwersumow a jo měł južo njemóžne tšojenja nastajone. Ale tenraz razka wón njama wšykne wótegrona.

Ako su se manifestacije rozšyrili, Inês wótekšyjo, až njewopytaju pśibytne jano se wrośiś. Wóni kśě ako luźe pśipóznate byś, kótarež su južo pśecej eksistěrowali.

A šym wěcej cłowjestwo do nich wěri, śim mócnjejše buźo wobgrozenje.

Pśeto młoge wěcy su górše ako wumrěś. Jadno z nich jo, wótekšyś, až njejsy žednje eksistěrował.