Skóro pśiźo

Miliony lět před imperijemi, religijemi a samo spomjatkom na stawizny bě Zemja jenož Modry Swět: daloki laboratorij, w kotrymž Spulves wuwiwachu projekt, kotryž móhł sudźbu uniwersuma změnić.

Mjez genowymi eksperimentami, wojskowej dohladowanjom a žiwjenjemi, kotrež so kaž pokusne zwěrjata wobchadźeja, stawa so njewočakowane stworjenje přećiwo swojim stworićeljam. Menuja je Montarion. Budźe prěni.

Po tym zo je Montarion zajatych ludźi wuswobodźił a do swobody wjedł, stawa so wjace hač jenož za zběhnika: stawa so započatkom rodoweje linije, symbola a zahadki, kotrež přez tysac lět trajatej.

W samsym času dóstanje Khar’Ka, Spulve-wójownik a sobudźěłaćer Projekta Modry Swět, rozkaz, kotryž cyłu přichodnu historiju postaji: na Zemi wostać, nowu družinu wobkedźbować a rozsudźić, hač zasłuži žiwa być.

Přiwjazany mjez wěrnosću swojemu ludźi a njepokojom, kotryž Montarion wuwołuje, přihladowa Khar’Ka narodźenju čłowjestwa, slědam njemóžneje dediziny a prěnjemu krokej potajnstwa, kotrež jedyn dźeń k mjenu José Monteiro wjedźe.

Prěni Montarion: Tmawa pochad čłowjestwa wotkrywa w episkim měritku woprawdźity pochad čłowjestwa, narodźenje myta Montarion a prěni krok stróžnika, kotryž budźe wo wjele pozdźišo na sudźbu swěta dźiwać.

José Monteiro jo gronił. Tśi raze. A prědny raz wót zachopjeńka wjelikich kołoběgow su se uniwersumy napšawdu chopili konwergěrowaś. Jo hyšći lěto až k uniji. Miliony realitow pógibuju se něnto k jadnučkemu pśisudoju. Swěty se zgubiju. Stawizny pśestanu eksistěrowaś. Cełe ciwilizacije se wugasuju. Ale cłowjestwo buźo pśežywiś. Abo nanejmjenjej su to wšykne wěrili. W uniwersumje zdalony wót teje, źož José Monteiro jo tśi "jo" gronił, dajo zemja hynakša ako wšykne druge. Zemja, kótaraž wóstanjo. Gaž se konwergenca zachopijo, wócuśijo planet k wěrnosći, kótaruž žedna ciwilizacija njeznajo: Mjazy njeskóńcnymi wersijami zemje, rozdrosćonymi pó uniwersumach, buźo to ta, kótaraž słužy ako kokulka zemje jadnučkego uniwersuma. A z tym wótkšyśim pśiźo dalšny. Aby cłowjestwo uniju pśeprěkowało, musy nanejmjenjej jaden cłowjek z teje zemje žywy wóstaś, gaž konwergenca se kóńcy. Gaž slědny wumrějo ... njelicobne cłowjeske ciwilizacije z drugich uniwersumow se z nimi zgubiju. Zemja wobglědujo na jeje pówjerchu naroźone družyny. Wójny. Wótemrěśe. Zanjerěšone oceany. Znicone góle. Změnjona atmosfera. Tysace lět namócy rowno pśeśiwo swětoju, kenž jo žywjenje zmóžnił. A rozsuźijo. cłowjestwo njebuźo do nowego uniwersuma zastupiś. Tak zachopijo se nejwětša wójna, kótaruž jo cłowjek gdy měł pśewjasć. Njedajo žedno njepśijaśelske wójnstwo. Njejo žednogo planeta, na kótaryž móžoš gnaś. Njedajo žednu broń, kótaraž móžo pśeśiwnika wusmjerśiś. Dokulaž winik jo zemja pód twójima nogoma. Oceany. Atmosfera. Klima. Zemja sama. Ako se miliardy luźi zgubiju, chapja José Monteiro rozměś, až njejsu katastrofy žedne njegluki. Planet jich góni. A ma jano jaden zaměr: pśed uniju populaciju luźi na nulu reducěrowaś. José a Alberto se do wójny śěgnjotej, w kótarejž dobyśe njewóznamjenijo zemju dobyś. To groni jano pśežywiś. Jadno lěto. Pótom mjasece. Tyźenje. Dni. Góźiny. cłowjestwo bližy se swójomu kóńcoju, mjaztym až njelicobne uniwersumy se ku konwergency gibaju. A, gaž jano mało luźi wóstanjo, nastanjo pšašanje, na kótarež njejo sebje nichten žednje pśedstajił: Chto buźo slědny? José? Alberto? Něchten drugi? Snaź nichten njewě. Pśeto cełe cłowjestwo wuchowaś ... dosega, až jadnučki cłowjek dalej dycha, gaž swětnišća buźotej jadnoj.

Bog jo cłowjekoju nimjernje pśiglědował. Nic jano jadno cłowjestwo. Wšykne. Njeskóńcne zemje. Tysace milionow ciwilizacijow. Njelicobne uniwersumy naroźone z tšojeńkow stražnika Montariona. Swěty su se změnili. Lětstotki su se změnili. Tšojeńka su se změnili. Ale luźe su se wóspjetowali. Wójna. Gramota. Póžytnosć. Dobywanje. Znicenje. Swět pó swěśe jo cłowjestwo rosło, wobkněžyło planet, kótaryž jo je stwórił, a skóńcnje swóje konflikty až ku gwězdam njasło. Dokulž njejo Bog k dokóńcenju pśišeł. Cłowjestwo njejo było raźony eksperiment. Jo to mrětwa, kótaraž jo se pśez stwóŕbu samu rozšyriła. A wugroniła sadu. Cłowjeska družyna by se wutupiła. Nic z jadneje zemje. Nic z jadnogo uniwersuma. Ze wšyknych. Gaž nejjěsnjejše humane wědomnosći jadnorje pśetraju, zacuwaju wšake wersije Joséja Monteira něco, což žeden z nich njedejał zacuwaś móc: Druge źěle sebje se zgubiju. Wójaki. Krale. Wědomnostniki. Kriminelne. Spisowaśele. Muske, kótarež su wumóžyli cłowjestwo. Muske, kótarež njejsu se raźili. A Josés, kenž su se rowno stali z tym, pśeśiwo comž su pśisegali, wójowaś. Prědny raz deje wersije Joséja Monteira z realitow, kótarež njedejali se žednje zmakaś, jaden na drugem wójowaś. Ale nic kuždy cośo Boga zaźaržaś. Někotare wěrje, až ma wón pšawje. A mjaztym až zachopijo wójna, kenž tych samych Joséjow źěli, wótekšyjo se dalšna njemóžnosć. We wšych tych realitach jo teke Alberto. Bog jo multiverse stwórił. Stražnik jo stwórił tšojeńka, kótarež su zamóžne swěty byś. Něnto budu musaś stwórjenja toś tych stawiznow na pšašanje wótegroniś, kótarež by mógał pśichod wšogo byśa póstajiś: Gaž jo Bog stwórił móžnosć žywjenja, ma wón teke pšawo rozsuźiś, gaž jo družyna pšawo na eksistencu zgubiła? Wójna wó cłowjestwo njebuźo se wěcej na zemi wjasć. Wóna buźo se pśeśiwo swójskemu stwóriśeloju wójowaś.

Pó tšojenjach slědnego echa sni: popjeła a kšwě zachopijo se rozestajenje mjazy źiśimi José Monteiro a Alberta Costa – Azarado. Kumštna inteligenca dobywa móc, a rozdźělone pśigótuju se źiśi na wójnu.

Južo dłujko pśed póstupom cłowjeka stej se w dłyminach uniwersuma dwě mócnej rasy kśicowałej: gódańkojske Spulvesy a dominěrujuce reptiliany. Což jo se zachopiło ako zmakanje dopózdaśa a narskosći, jo se malsnje do njewótchylnego konflikta pśeměniło. Toś ta trilogija wótekšyjo póchad prastareje gramoty mjazy toś tymi družynami, pakta, kótaryž jo měr zlubił ... a kšwě, kótaraž jo swój kóńc wobsajźiła. Stawizny, kótarež su zachopili milenijsku wójnu, zachopijo se how.

Pśed wójnami mjazy luźimi a mašinami, pśed wójnami mjazy luźimi a zwenkazemskimi jo był Mars. Planet wobsedlony wót rasy wjelickich wjelikarjow, stražnikow prastarego pótajmstwa. Ale měr jo se z pśichadom reptilijow rozbił, njenapšosonych strategow, pytajucych za mócu a nadkněstwom. Toś te knigły wulicuju wó wjelikem interplanetarnem starstwje: brutalny nadpad reptilinow na Mars, zacwiblowane stajanje kolosow a zachopjeńk konflikta. Tšojenje wó pśeraźe, znicenju a nastaśu, źož su se wjelicki a reptiliany stajili a galaksija njejo žednje wěcej jadna była.

jo José Monteiro uniwersum wuchował. Nichten se njedopomina. Pó zjadnośenju wšyknych realitow jo José wócuśeł w Porto, w swěśe, w kótaremž Brunix, jogo źiśi, druidy, reptilije a wšykne wót njogo znate ciwilizacije žednje eksistěrowali. Zasuźony, jadnučki stražnik swójich dopomnjeśow byś, jo pśeměnił wšykno, což jo pśežywił, na zběrku knigłow, kótarež jo swět pśiwzeł ako wědomnostnu fantastiku. Lěta pózdźej klapjo pótajmna kněžaŕstwowa organizacija za jogo źurja. Pśed swětom schowana šćita toś ta agentura stawizny pśez jadnučke źurja, kótarež zamóžu swójich drogowarjow na kužde městno a wokognuśe zachadnosći dowjasć. Musyš jano pśez nju hyś a rozmyslowaś wó celu. Wrota su za to zagronite, městnosć namakaś, źož nichten pśichad sobu dožywiś njamóžo. Pśez stolěśa su jich agenty wójnam, konspiracijam a drogujucym zajźowanje zajźowali, až njejsu pśeměnili běg cłowjestwa – daniž njejsu se stawizny same změnili. Na Joséja adresěrowane powěsći pokazuju se na wót stolěśow zacynjonych městnach. Symbol Montariona pokazujo se w antikskich dokumentach. Akty wopisuju tšojenja, stwórjenja a ciwilizacije, kótarež eksistěruju jano w wót njogo spisanych knigłach. Něchten abo něco pśeměnja zachadnosć, aby zachod do toś togo uniwersuma stwórił. Rekrutěrowany, ako jadnučki muski zamóžny, slědy wumazaneje wopšawdnosći spóznaś, zachopijo José pśez stolěśa drogowaś. Ale kužda misija wótekšyjo źěl wó wjele wětšego plana: Pśez zjadnośenje uniwersumow wumazane wědobnje pśeměnijo stawizny, tšojenje pó tšojenju, aby swójski póchad stwórił a aby se tenraz žednje njewumazał. A toś ta bytosć znajo jadnučke myto, kótarež jo zamóžne, Joséja agenturu pśeraźiś. Móžnosć, Brunixa, jogo źiśi a wšykne, kótarychž uniwersum jo jomu wzeł, zasej slědk zwołaś. Mjaztym až se njewidobna wójna pśez zachadnosć wupśestrěwa, buźo se José rozsuźiś, lěc na zabyśu natwarity swět šćita abo lěc wrośenju zasuźoneje wopšawźitosći drogu ruba. Dokulaž zachadnosć njejo wumrěła. Jo było zakazane eksistěrowaś.

jo José Monteiro dojśpił to, což njejo žeden Montarion wót zachopjeńka wjelikich cyklusow wugbał. Wón jo jadnał z uniwersumom samym. Wón jo se wopěrał kejžor, jo zajźował konwergency realitow a jo znicył semjenja kumštneje inteligence, z kótarejež by wójna derbnikow nastała. Prědny raz njejo se pśichod wěcej pisał. Ale lichota jo měła swóju płaśiznu. W ramiku dogrona by se, gaž jogo cłowjeske źiśi dwaźasća lět dostarcyli, do srjejźišća uniwersuma wołali. Gabriel a Daniel by dostałej pśistup k wót źewjeś ciwilizacijow rady nagromaźonej wěźe a by biologiski zestarjenje pśestało. Njebyštej njesmjertnej byłej. Njeby schórjełej abo zestarjałej, ale wumrěś mógałej. Wóni by se mógali zamordowaś. A žedna prakazń njeby na jeje smjerśi zagronitu družynu zasuźiła. Jeju nadawk by był, namakaś, což daniž rada daniž druidy daniž uniwersum sam hyšći njejsu wótekšyli: móžnosć, wšykne uniwersume stabilizěrowaś, bźez togo až nuzkaju je do jadnučkeje wopšawdnosći konwergěrowaś. Dwaźasća lět pózdźej pśiźo wołanje. Pśigótowanej wót Sofije pśez spulvu wědomnosć, stawizny uniwersuma, strategiju, filozofiju a wójowanje, zastupijotej bratša ako lichej muskej do rady. Wónej by se jano raz wob lěto zjawiś musałej a mógałej sebje žywjenje sam natwariś. Swětnišća pak wóstanu zranjone. Zwiski mjazy realitami se zgubiju, a pśiźo cas, źož žedna zwězanosć, rozwězanje abo wopor je wuchowaś njebuźo. W archiwach rady zwěsćijotej Gabriel a Daniel, až lažy wótegrono snaź w konkluziji, ku kótarejž stej ako źiśi dojšełej: portal njetransportěrujo pópšawem cłowjeka pó swětnišću. Wón uniwersum pśeznanijo, až jo južo na drugem boce. Gaž jo móžno, uniwersum wó tom pśeznaniś, až cłowjek něźi hynźi słuša, snaź jo móžno, miliony uniwersumow ako źěle samskego systema spóznaś, bźez togo až je znicyjomy abo zjadnośijo. Aby toś tu teoriju dopokazali, buźotej bratša granice pśekšocyś, kótarež žedna ciwilizacija njejo pśekšocyś, zakładne kazni eksistence wupominaś, kuždego pśetraś, kenž ma lubjej znate rozwězanje město njemóžneje naźeje. Ale cas, kótaryž jo pśestał pśez jich śěło běžaś, buźo luźam, kótarež lubujotej, dalej wześ. A gaž Gabriel a Daniel zachopijotej wšake drogi zašćitowaś, aby eksistencu wuchowałej, buźotej wótekšyś, až nejwětšy tšach snaź w mrějucych uniwersumach njelažy. Mógał mjazy nima byś. José Monteiro jo pśewinuł wěšćenje. Něnto deje jogo źiśi pokazaś, až jo pśichod bźez pśisuda gódny pśežywjenja.

Wón jo pomagał cłowjestwo stwóriś, aby wójnu dobył. Na miliony lět bu jogo jadnučki stražnik. Gaž Spulfy módry swět spušćiju, dostanjo Khar ' slědnu misiju: na zemi wóstaś, wuwiśe noweje družyny wobglědowaś a warnowaś, gaž buźo cłowjek wobgrozenje. Zakazany se do togo tyknuś, musy wón lěttysace w wisowych komorach pśežywiś a wócuśeś jano tak, aby pósuźował póstup eksperimenta. Ale južo wót prědnego wócuśenja spóznajo Khar ' něco njetrjefijo. Cłowjek njejo jano pśežywił, ale jo chopił se pó cełem planeśe wupśestrěwaś. Mjazy nimi běžy kšej Montariona, źiwnego stwórjenja, kenž jo prědnych popajźonych z laborow Spulvesa wulichowało a pśipowěźeło wrośenje tego, kenž jo jomu swójo mě dał. Šym wěcej Khar 'Ka toś ten rod pśeslěźujo, śim wěcej namakaju tšojenja, kótarež njesměju byś: pśed ciwilizacijami, kótarež su je stwórili, symbole wudypane pśed ciwilizacijami, kótarež su je stwórili, powěsći napisane w rěcach, kótarež se zazdaju pśichod znaś, a wěšćenja, kótarež zazdaju pśichod znaś. W běgu stolěśow jo Khar ’ Ka doznanik naroźenja a rozpada ciwilizacijow. Wiźe woglědowarjow z gwězdow, kak se ako bogy pśedstajaju, cłowjeske mócnaŕstwa pśeměnjone do instrumentow zwenkazemskich wójnow, a schowane mócy, kótarež wójuju wó kontrolu nad zemju. Njezamóžny, wšojadno wóstaś, chapja wón pśikaze Spulvesa łamaś, luźi šćitaś, pótajmne wójska znicyś, ze stawiznow wumazaś slědy tych, kenž su kśěli cłowjestwo znjewólniś. Kužde zapśimnjenje pak jomu zbližyjo to, pśed cymž se nejwěcej bój: pśeradnik we wócyma swójskego luda. Stolěśa pózdźej namakajo Khar ’ Ka mjazy Mayami kamjeń, staršy ako kužde znate casowe drogowanje. Na njom jo njemóžne mě napisane: José Monteiro. Mě muskego spisane južo dłujko do Portugalskeje, jo eksistěrowała portugalska rěc abo swět, do kótaregož by se naroźił. Namakanje zachopijo drogowanje, kótarež buźo se pó kontinentach a lěttysacach wupśestrěś. Cłowjeske pótajmne towaristwa budu derbniki wědy Khar 'Ka. Někotare pśiseguju, Montarionowe wěšćenje šćitaś; druge wěrje, až buźo José za kóńc uniwersuma zagronity a wopytajo, jogo naroźenju zadoraś. Mjaztym se stare njepśijaśele wrośiju, wopacne bogi zasej nabywaju mócy a Spulwey chapjaju na to tucnuś, až jich stražnik njejo wěcej jano wobglědowaŕ. Gaž cłowjestwo pśiźo do stolěśa wójnow, mašinow a bronjow, kótarež planet znicyś zatkaju, stoj Khar 'Ka pśed nejwětšym cwiblowanim: Zasłužy sebje družyna, kótaruž jo pśez miliony lět šćitał, napšawdu pśežywjenje? Wótegrono pśiźo, gaž se stwóriśele wrośiju do módrego swěta, aby proces zakóńcył, kótaryž jo se zachopił na zachopjeńku cłowjestwa. Pśed grozecym wutupjenim pytaju derbniki pótajmnego za mužom, kótaregož mě jo cas pśekšocył, mjaztym až Khar 'Ka wótekšyjo, až Montarion žednje jano rod njejo. To jo kołoběg. A José Monteiro jo tšojenje, na kótarež su se cełe stawizny pśigótowali. Roztergany mjazy loyalnosću k swójomu ludoju a lubosću k družynam, kótarymž jo wiźeł rosć, buźo Khar 'Ka pśisegu łamaś, kótaraž jo jogo na zemi popajźony źaržał, a slědny rozsud cyniś: Cłowjestwo swójim stwóriśeljkam wustarcyś abo wójnu zachopiś, zasuźeś wšykne ciwilizacije, kótarež jo wón pśisegał šćitaś. Pśeto Khar 'Ka jo na zemi wóstał, aby rozsuźił, ga ma cłowjestwo wumrěś. Ale jogo stwóriśele njejsu se žednje pśedstajili, až nawuknjo do togo wěriś.

Wón jo pomagał cłowjestwo stwóriś, aby wójnu dobył. Na miliony lět bu jogo jadnučki stražnik. Gaž Spulfy módry swět spušćiju, dostanjo Khar ' slědnu misiju: na zemi wóstaś, wuwiśe noweje družyny wobglědowaś a warnowaś, gaž buźo cłowjek wobgrozenje. Zakazany se do togo tyknuś, musy wón lěttysace w wisowych komorach pśežywiś a wócuśeś jano tak, aby pósuźował póstup eksperimenta. Ale južo wót prědnego wócuśenja spóznajo Khar ' něco njetrjefijo. Cłowjek njejo jano pśežywił, ale jo chopił se pó cełem planeśe wupśestrěwaś. Mjazy nimi běžy kšej Montariona, źiwnego stwórjenja, kenž jo prědnych popajźonych z laborow Spulvesa wulichowało a pśipowěźeło wrośenje tego, kenž jo jomu swójo mě dał. Šym wěcej Khar 'Ka toś ten rod pśeslěźujo, śim wěcej namakaju tšojenja, kótarež njesměju byś: pśed ciwilizacijami, kótarež su je stwórili, symbole wudypane pśed ciwilizacijami, kótarež su je stwórili, powěsći napisane w rěcach, kótarež se zazdaju pśichod znaś, a wěšćenja, kótarež zazdaju pśichod znaś. W běgu stolěśow jo Khar ’ Ka doznanik naroźenja a rozpada ciwilizacijow. Wiźe woglědowarjow z gwězdow, kak se ako bogy pśedstajaju, cłowjeske mócnaŕstwa pśeměnjone do instrumentow zwenkazemskich wójnow, a schowane mócy, kótarež wójuju wó kontrolu nad zemju. Njezamóžny, wšojadno wóstaś, chapja wón pśikaze Spulvesa łamaś, luźi šćitaś, pótajmne wójska znicyś, ze stawiznow wumazaś slědy tych, kenž su kśěli cłowjestwo znjewólniś. Kužde zapśimnjenje pak jomu zbližyjo to, pśed cymž se nejwěcej bój: pśeradnik we wócyma swójskego luda. Stolěśa pózdźej namakajo Khar ’ Ka mjazy Mayami kamjeń, staršy ako kužde znate casowe drogowanje. Na njom jo njemóžne mě napisane: José Monteiro. Mě muskego spisane južo dłujko do Portugalskeje, jo eksistěrowała portugalska rěc abo swět, do kótaregož by se naroźił. Namakanje zachopijo drogowanje, kótarež buźo se pó kontinentach a lěttysacach wupśestrěś. Cłowjeske pótajmne towaristwa budu derbniki wědy Khar 'Ka. Někotare pśiseguju, Montarionowe wěšćenje šćitaś; druge wěrje, až buźo José za kóńc uniwersuma zagronity a wopytajo, jogo naroźenju zadoraś. Mjaztym se stare njepśijaśele wrośiju, wopacne bogi zasej nabywaju mócy a Spulwey chapjaju na to tucnuś, až jich stražnik njejo wěcej jano wobglědowaŕ. Gaž cłowjestwo pśiźo do stolěśa wójnow, mašinow a bronjow, kótarež planet znicyś zatkaju, stoj Khar 'Ka pśed nejwětšym cwiblowanim: Zasłužy sebje družyna, kótaruž jo pśez miliony lět šćitał, napšawdu pśežywjenje? Wótegrono pśiźo, gaž se stwóriśele wrośiju do módrego swěta, aby proces zakóńcył, kótaryž jo se zachopił na zachopjeńku cłowjestwa. Pśed grozecym wutupjenim pytaju derbniki pótajmnego za mužom, kótaregož mě jo cas pśekšocył, mjaztym až Khar 'Ka wótekšyjo, až Montarion žednje jano rod njejo. To jo kołoběg. A José Monteiro jo tšojenje, na kótarež su se cełe stawizny pśigótowali. Roztergany mjazy loyalnosću k swójomu ludoju a lubosću k družynam, kótarymž jo wiźeł rosć, buźo Khar 'Ka pśisegu łamaś, kótaraž jo jogo na zemi popajźony źaržał, a slědny rozsud cyniś: Cłowjestwo swójim stwóriśeljkam wustarcyś abo wójnu zachopiś, zasuźeś wšykne ciwilizacije, kótarež jo wón pśisegał šćitaś. Pśeto Khar 'Ka jo na zemi wóstał, aby rozsuźił, ga ma cłowjestwo wumrěś. Ale jogo stwóriśele njejsu se žednje pśedstajili, až nawuknjo do togo wěriś.