چندجهانی دوم

هنگامی که ژوزه مونتیرو همهٔ چندجهانی‌ها را در یک واقعیت واحد متحد ساخت، باور داشت که به جنگ‌هایی که موجودیت را به نابودی تهدید می‌کردند، برای همیشه پایان داده است. اما صلح بهای ویرانگری داشت: جهان‌ها ناپدید شدند، تمدن‌ها محو گردیدند و حتا کسانی که بیش از همه دوست‌شان داشت، دیگر وجود نداشتند.

دهه‌ها بعد، در حالی که نزدیک به شصت سال دارد، ژوزه همچنان یگانه مردی است که واقعیت‌هایی را به یاد می‌آورد که کیهان دیگر آن‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد.

پس از رویدادهای تاریخچه های زمان ممنوع و کسانی که هرگز وجود نداشتند، پدیده‌هایی ظاهر می‌شوند که خود قوانین آفرینش را به چالش می‌کشند. ستاره‌ها در جاهایی پدیدار می‌شوند که هرگز فضایی در آن‌ها وجود نداشت. تمدن‌ها در واقعیت‌های ناممکن به وجود می‌آیند. و نشانه‌هایی از جاهایی که نباید وجود داشته باشند، حقیقتی نگران‌کننده را آشکار می‌سازند: جهان‌های تازه در حال زاده‌شدن اند.

اما چگونه ممکن است چندجهانی تازه‌ای وجود داشته باشد، اگر همهٔ چندجهانی‌های پیشین در یکی متحد شده‌اند؟

در کنار اینِس والِنت، زنی که شجاعت و اراده‌اش او را برای آیندهٔ موجودیت ضروری ساخته است، ژوزه آخرین سفر بزرگ خود را آغاز می‌کند تا خاستگاه این جهان‌های تازه را کشف کند.

تحقیق نشان می‌دهد که اتحاد، توانایی آفرینش برای به‌وجودآوردن جهان‌ها را نابود نکرده است. تنها به جهان‌هایی که وجود داشتند، پایان داده است. و اکنون نیرویی که از خود اتحاد زاده شده، بیدار می‌شود تا مانع تقسیم دوبارهٔ موجودیت گردد، حتا اگر برای این کار ناچار به نابودی کامل تمدن‌ها شود.

در حالی که جهان‌های تازه تکثیر می‌شوند و جنگی تهدید می‌کند که از مرزهای واقعیت فراتر رود، ژوزه با بزرگ‌ترین تناقض زندگی‌اش روبه‌رو می‌شود: برای نجات آنچه در حال زاده‌شدن است، شاید ناچار شود با همان قوانینی مبارزه کند که هنگام نجات چندجهانی کهن وضع کرده بود.

اما دوران مونتاریون‌ها نیز در حال تغییر است.

ژوزه کم‌کم درمی‌یابد که آینده نمی‌تواند تا ابد به یک مرد وابسته باشد. و اینِس باید ثابت کند که نسلی تازه می‌تواند از چیزی محافظت کند که حتا خدایان نیز نتوانستند آن را درک کنند.

زیرا ژوزه مونتیرو با متحدساختن همهٔ جهان‌ها، موجودیت را نجات داد. اکنون باید دریابد که آیا می‌تواند با اجازه‌دادن به زاده‌شدن جهان‌های دیگر، بار دیگر آن را نجات دهد.

چندجهانی نخست با یک تصمیم پایان یافت. چندجهانی دوم شاید با یک انتخاب آغاز شود.