chroniki zakazanego casa

jo José Monteiro uniwersum wuchował. Nichten se njedopomina. Pó zjadnośenju wšyknych realitow jo José wócuśeł w Porto, w swěśe, w kótaremž Brunix, jogo źiśi, druidy, reptilije a wšykne wót njogo znate ciwilizacije žednje eksistěrowali. Zasuźony, jadnučki stražnik swójich dopomnjeśow byś, jo pśeměnił wšykno, což jo pśežywił, na zběrku knigłow, kótarež jo swět pśiwzeł ako wědomnostnu fantastiku. Lěta pózdźej klapjo pótajmna kněžaŕstwowa organizacija za jogo źurja. Pśed swětom schowana šćita toś ta agentura stawizny pśez jadnučke źurja, kótarež zamóžu swójich drogowarjow na kužde městno a wokognuśe zachadnosći dowjasć. Musyš jano pśez nju hyś a rozmyslowaś wó celu. Wrota su za to zagronite, městnosć namakaś, źož nichten pśichad sobu dožywiś njamóžo. Pśez stolěśa su jich agenty wójnam, konspiracijam a drogujucym zajźowanje zajźowali, až njejsu pśeměnili běg cłowjestwa – daniž njejsu se stawizny same změnili. Na Joséja adresěrowane powěsći pokazuju se na wót stolěśow zacynjonych městnach. Symbol Montariona pokazujo se w antikskich dokumentach. Akty wopisuju tšojenja, stwórjenja a ciwilizacije, kótarež eksistěruju jano w wót njogo spisanych knigłach. Něchten abo něco pśeměnja zachadnosć, aby zachod do toś togo uniwersuma stwórił. Rekrutěrowany, ako jadnučki muski zamóžny, slědy wumazaneje wopšawdnosći spóznaś, zachopijo José pśez stolěśa drogowaś. Ale kužda misija wótekšyjo źěl wó wjele wětšego plana: Pśez zjadnośenje uniwersumow wumazane wědobnje pśeměnijo stawizny, tšojenje pó tšojenju, aby swójski póchad stwórił a aby se tenraz žednje njewumazał. A toś ta bytosć znajo jadnučke myto, kótarež jo zamóžne, Joséja agenturu pśeraźiś. Móžnosć, Brunixa, jogo źiśi a wšykne, kótarychž uniwersum jo jomu wzeł, zasej slědk zwołaś. Mjaztym až se njewidobna wójna pśez zachadnosć wupśestrěwa, buźo se José rozsuźiś, lěc na zabyśu natwarity swět šćita abo lěc wrośenju zasuźoneje wopšawźitosći drogu ruba. Dokulaž zachadnosć njejo wumrěła. Jo było zakazane eksistěrowaś.