Arkitektët e përjetësisë

José Monteiro arriti atë që asnjë Montarion nuk e kishte realizuar që nga fillimi i Cikleve të Mëdha. Ai negocioi me vetë Universin.

Ai refuzoi të bëhej Perandor, parandaloi konvergjencën e realiteteve dhe shkatërroi farat e Inteligjencës Artificiale që do të shkaktonte Luftën e Trashëgimtarëve. Për herë të parë, e ardhmja nuk ishte më e shkruar. Por liria kishte një çmim.

Si pjesë e marrëveshjes, kur djemtë e tij njerëzorë të mbushnin njëzet vjeç, ata do të thirreshin në Qendrën e Universit. Gabrieli dhe Danieli do të fitonin qasje te njohuritë e grumbulluara nga nëntë qytetërimet e Këshillit dhe do të ndalonin së plakuri biologjikisht.

Ata nuk do të ishin të pavdekshëm. Ata nuk do të sëmureshin dhe as nuk do të plakeshin, por mund të vdisnin. Mund të vriteshin. Dhe asnjë Ligj Primordial nuk do ta dënonte specien përgjegjëse për vdekjen e tyre.

Misioni i tyre do të ishte të gjenin atë që as Këshilli, as Druidët dhe as vetë Universi nuk e kishin zbuluar kurrë: një mënyrë për të stabilizuar çdo univers pa i detyruar ato të konvergonin në një realitet të vetëm.

Njëzet vjet më vonë, vjen thirrja.

Të përgatitur nga Sofia përmes shkencës së Spulve-ve, historisë së Universit, strategjisë, filozofisë dhe artit luftarak, dy vëllezërit hyjnë në Këshill si njerëz të lirë. Atyre do t'u kërkohet të paraqiten vetëm një herë në vit dhe mund të ndërtojnë jetën e tyre. Megjithatë, universet mbeten të plagosura.

Lidhjet midis realiteteve po zhduken dhe do të vijë një kohë kur asnjë bashkim, zgjidhje apo sakrificë nuk do të mund t'i shpëtojë ato.

Në arkivat e Këshillit, Gabrieli dhe Danieli zbulojnë se përgjigjja mund të qëndrojë në një përfundim që ata e kishin arritur që në fëmijëri: një portal nuk e transporton vërtet një person nëpër hapësirë. Ai e bind Universin se personi ndodhet tashmë në anën tjetër.

Nëse Universi mund të bindet se një person i përket një vendi tjetër, ndoshta miliona universe mund të bëhen që ta njohin njëri-tjetrin si pjesë të të njëjtit sistem, pa u shkatërruar apo bashkuar.

Për të vërtetuar teorinë e tyre, vëllezërit duhet të kalojnë kufij që asnjë qytetërim nuk i ka kaluar kurrë, të sfidojnë ligjet themelore të ekzistencës dhe t'u mbijetojnë të gjithë atyre që preferojnë një zgjidhje të njohur përballë një shprese të pamundur.

Por, ndërsa koha ka ndaluar së kaluari nëpër trupat e tyre, ajo do të vazhdojë t'ua marrë njerëzit që ata duan. Dhe kur Gabrieli e Danieli të fillojnë të mbrojnë rrugë të ndryshme për shpëtimin e ekzistencës, ata do të zbulojnë se rreziku më i madh mund të mos qëndrojë te universet që po shuhen. Ai mund të qëndrojë mes tyre.

José Monteiro e theu profecinë. Tani bijtë e tij duhet të vërtetojnë se një e ardhme pa fat të paracaktuar e meriton të mbijetojë.