architekća wěčnosće

docpě José Monteiro to, štož njebě žadyn Montarion wot spočatka wulkich cyklusow docpěł. Wón jednaše ze swětnišćom samym sobu. Wón spjećowaše so z kejžorom, zadźěwaše konwergency realitow a zniči symjo kumštneje inteligency, z kotrehož by wójna namrěwcow nastała. Prěni raz njebu přichod hižo pisany. Ale swoboda měješe swoju płaćiznu. W ramiku zrěčenja bychu, hdyž běchu jeho čłowječe dźěći dwaceći lět docpěli, do srjedźišća uniwersuma wołane. Gabriel a Daniel byštaj přistup k wot dźewjeć ciwilizacijow rady dóstałoj a byštaj biologisce zestarjenje přestałoj. Njebyštaj njesmjertnaj byłoj. Njebyštaj schorjełej abo njezestariłoj, ale wumrěć móhłoj. Hodźeli so zamordować. A žadyn prazakoń njeby za jeje smjerć zamołwitu družinu zasudźał. Jeju nadawk by był, to namakać, štož ani rada, ani druidojo ani uniwersum sam hišće wotkryli njejsu: móžnosć, wšitke uniwersumy stabilizować, bjez toho zo bychu so do jeničkeje woprawdźitosće konwergowali. Dwaceći lět pozdźišo přińdźe wołanje. Wot Sofije přihotowanej přez spulve-wědomosć, stawizny uniwersuma, strategiju, filozofiju a wojowanje, zastupitaj bratraj jako swobodnaj mužej do rady. Byštaj so jenož jónu wob lěto zjewić dyrbjałoj a móhłoj sej žiwjenje sam twarić. Swětnišća pak wostawaja zranjene. Zwiski mjez realitami so pozhubja, a přińdźe čas, hdyž njebudźe je žana zwjazanosć, rozrisanje abo wopor wuchować móc. W archiwach rady wotkrytaj Gabriel a Daniel, zo móže wotmołwa w konkluziji ležeć, ke kotrejž staj jako dźěsći dóšła: portal njetransportuje poprawom čłowjeka po swětnišću. Wón uniwersum přeswědči, zo je hižo na tamnym boku. Hdyž je móžno uniwersum přeswědčić, zo čłowjek něhdźe druhdźe słuša, je snano móžno, miliony uniwersumow so jako dźěle samsneho systema připóznać, bjeztoho zo je zniči abo zjednoći. Zo bychu tutu teoriju dopokazali, budźetaj bratraj hranicy překročić, kotrež hišće žana ciwilizacija překročić njeje, zakładne zakonje eksistency wužadać a kóždehožkuli přežiwić, kiž radšo znate rozrisanje město njemóžneje nadźije preferuje. Ale čas, kotryž přesta po jich ćěłach běžeć, jim lubuje ludźo, kotrež lubujetaj, dale sobu bjerje. A hdyž Gabriel a Daniel wšelake puće k wuchowanju zakitujetaj, budźetaj zwěsćić, zo najwjetši strach snano w mrějacych swětnišćach nječinje. Móhł mjez nimaj być. José Monteiro je wěšćenje złamał. Nětko dyrbja jeho dźěći pokazać, zo je přichod bjez wosuda přežiwjenja hódny.