architekty nimjernosći

jo José Monteiro dojśpił to, což njejo žeden Montarion wót zachopjeńka wjelikich cyklusow wugbał. Wón jo jadnał z uniwersumom samym. Wón jo se wopěrał kejžor, jo zajźował konwergency realitow a jo znicył semjenja kumštneje inteligence, z kótarejež by wójna derbnikow nastała. Prědny raz njejo se pśichod wěcej pisał. Ale lichota jo měła swóju płaśiznu. W ramiku dogrona by se, gaž jogo cłowjeske źiśi dwaźasća lět dostarcyli, do srjejźišća uniwersuma wołali. Gabriel a Daniel by dostałej pśistup k wót źewjeś ciwilizacijow rady nagromaźonej wěźe a by biologiski zestarjenje pśestało. Njebyštej njesmjertnej byłej. Njeby schórjełej abo zestarjałej, ale wumrěś mógałej. Wóni by se mógali zamordowaś. A žedna prakazń njeby na jeje smjerśi zagronitu družynu zasuźiła. Jeju nadawk by był, namakaś, což daniž rada daniž druidy daniž uniwersum sam hyšći njejsu wótekšyli: móžnosć, wšykne uniwersume stabilizěrowaś, bźez togo až nuzkaju je do jadnučkeje wopšawdnosći konwergěrowaś. Dwaźasća lět pózdźej pśiźo wołanje. Pśigótowanej wót Sofije pśez spulvu wědomnosć, stawizny uniwersuma, strategiju, filozofiju a wójowanje, zastupijotej bratša ako lichej muskej do rady. Wónej by se jano raz wob lěto zjawiś musałej a mógałej sebje žywjenje sam natwariś. Swětnišća pak wóstanu zranjone. Zwiski mjazy realitami se zgubiju, a pśiźo cas, źož žedna zwězanosć, rozwězanje abo wopor je wuchowaś njebuźo. W archiwach rady zwěsćijotej Gabriel a Daniel, až lažy wótegrono snaź w konkluziji, ku kótarejž stej ako źiśi dojšełej: portal njetransportěrujo pópšawem cłowjeka pó swětnišću. Wón uniwersum pśeznanijo, až jo južo na drugem boce. Gaž jo móžno, uniwersum wó tom pśeznaniś, až cłowjek něźi hynźi słuša, snaź jo móžno, miliony uniwersumow ako źěle samskego systema spóznaś, bźez togo až je znicyjomy abo zjadnośijo. Aby toś tu teoriju dopokazali, buźotej bratša granice pśekšocyś, kótarež žedna ciwilizacija njejo pśekšocyś, zakładne kazni eksistence wupominaś, kuždego pśetraś, kenž ma lubjej znate rozwězanje město njemóžneje naźeje. Ale cas, kótaryž jo pśestał pśez jich śěło běžaś, buźo luźam, kótarež lubujotej, dalej wześ. A gaž Gabriel a Daniel zachopijotej wšake drogi zašćitowaś, aby eksistencu wuchowałej, buźotej wótekšyś, až nejwětšy tšach snaź w mrějucych uniwersumach njelažy. Mógał mjazy nima byś. José Monteiro jo pśewinuł wěšćenje. Něnto deje jogo źiśi pokazaś, až jo pśichod bźez pśisuda gódny pśežywjenja.