Wanita yang Dipadamkan oleh Alam Semesta

Selepas menghadapi perang, empayar, nubuat dan kuasa yang mampu menentukan nasib seluruh tamadun, José Monteiro menemui sesuatu yang tidak dapat diselamatkan walaupun oleh seluruh kuasa Alam Semesta: masa. Wanita yang Dipadamkan oleh Alam Semesta ialah sebuah kumpulan puisi yang berlangsung selepas Pengakhiran A dalam Permulaan Akhir: Nafas Terakhir Kemanusiaan — Penghakiman Para Dewa. Karya ini mengikuti hubungan José dan Brunix melalui cinta, keluarga, detik-detik terakhir sebuah realiti dan ingatan yang kekal apabila segala-galanya lenyap. Selama 365 hari, José cuba melakukan perkara yang dilupakannya sepanjang sebahagian besar hidupnya: hidup. Bukan sebagai Montarion atau penyelamat, tetapi sebagai José di sisi wanita yang dicintainya dan anak-anak mereka. Apabila Alam Semesta berubah, Brunix hilang daripada Sejarah; tempat, bandar dan bintang terus wujud, tetapi hanya José yang mengingatinya. Puisi-puisi ini mengubah Pengakhiran A menjadi perjalanan intim tentang cinta, kehilangan, ingatan dan kewujudan. Alam Semesta melupakan Brunix. José tidak. Amaran: karya ini berlangsung selepas Pengakhiran A dan mengandungi pendedahan penting tentang pengakhiran tersebut.