Sa Sententzia de Deu

Duru una eternidade, Deo no at osservau solu una Humanidade, ma totas. Tertas Teras infinitas, millaia de millones de civilitzatziones e universus innumerabilis nasciidus dae is istòrias de su Guardiánu Montarion repèntent su mesu cìculu: gherra, òdiu, avarìtzia, cunquista e destrutzione. Mundu dae mundu, sa espesie umana tremit sos cunflitus issoro finzas a is isteddas.

Allora Deo arrribat a una cunclusione: sa Humanidade non est istada una tentativa fallida — devenni una praga chi si spàrrgit in sa Creazioni propria. E pronuntziat sa sentèntzia.

Cando is primas umanidades cumprint de bìdere a semplicimente de existire, differèntzias versiones de José Monteiro sentint su impossìbile: àteras partess de iddu sunt a sparire. Is soldados, is reis, is cientìficos, is criminosos e is salvatore depent affrontare sa pregunta chi podet decide su destinzu de tota sa existèntzia: si Deus est creende sa possibilità de sa vida, at puru su deretu de decide cando una spesie ha persidu su deretu de existire?