La senténcia de Dieu

Pendent una eternitat, Dieu observèt pas sonque una Umanitat, mas totas. Tèrras infinidas, de miliards de civilizacions e d'univèrs innombrables nascuts de las istòrias del Gardian Montarion repetisson lo meteis cicle: guèrra, òdi, avarícia, conquista e destruccion. Mond après mond, l'espècia umana pòrta sos conflictes a las estelas.

Alara Dieu arriba a una conclusion: l’Umanitat foguèt pas una experiéncia fracassada — es venguda una pèsta espandida dins la quita Creacion. E pronóncia la senténcia.

Quand las primièras umanitats començan de cessar simplament d'existir, diferentas versions de José Monteiro senton l'impossible: d'autras partidas d'elas meteissas son a desaparéisser. Los soldats, los reis, los scientifics, los criminals e los salvadors deuràn afrontar la question que poiriá decidir lo destin de tota existéncia: se Dieu creèt la possibilitat de vida, a tanben lo drech de decidir quand una espècia a perdut son drech d’existir?