La Sentenza de Dio

Per un’eternitaa, Dio l’ha osservad miga domà un’Umanitaa, ma tute. Terr infinì, miliard de civiltà e innumerevul univers nassuu di stori del Guardian Montarion ripeten el stess ciclo: guerra, odi, avidità, conquista e distruziun. Mond dopu mond, la specie umana la porta i sò cunflit ai stèll.

Dunca Dio el riva a una conclusiun: l’umanità l’è minga stada un esperiment falid — l’è diventada una pesta spantegada in su la Creaziun medema. E el pronuncia la sentenza.

Quand qe i prumere umanità i comencen semplixement a desmetter de vesser-g, diverse version de José Monteiro i senten ‘l impossibil: oltre part de lor medeme a i vann a desparir. I soldats, i re, i scienziads, i criminai e i salvador g’hann de far front a la domanda qe la podaria decider el destin de tuta l’esistenza : se Dé l’ha cread la possibilitaa de la vita, al g’ha anca luu el dreit de decider quand qe una speça l’ha perdud el so dreit de esister ?