A Sentensa de Deùs

Pe unn’eternitæ, o Segnô o no l’à osservou solo che unn’Umanitæ, ma tutte. Tære infinie, miliardi de çiviltæ e infinii univerxi nasciui da-e stöie do Guardian Montarion repetan o mæximo çiclo: guæra, òdio, aviditæ, conquista e destruçion. Mondo dòppo mondo, a speçie umaña a pòrta i seu conflitti a-e stelle.

Dapeu Dio o l’arriva à unna concluxon: l’umanitæ a no l’é stæta un esperimento fallio — a l’é vegnua unna peste spantegâ inta Creaçion mæxima. E o pronunçia a sentensa.

Quande e primme umanitæ comensan à desmette d'existe, de despæge verscioin de José Monteiro sentan l'imposcibile: de atre parte de loiatre mæxime son apreuvo à scentâ. Sordatti, re, sciençiati, criminali e sarvatoî an da affrontâ a domanda ch’a porrieiva deçidde o destin de tutta l’existensa: se o Segnô o l’à creou a poscibilitæ de vitta, o l’à ascì o drito de deçidde quande unna speçie a l’à perso o seu drito d’existe?