Allanıñ ükümi

Бир эбедийлик девамында Алла тек бир Инсанлыкъны дегиль де, оларнынъ эписини козетти. «Къорчалайыджы Montarion» икяелеринден догъгъан сонъсуз Ерлер, миллиардларнен цивилизациялар ве сайысыз алемлер айны бир девирни текрарлайлар: дженк, нефрет, ачкозьлюк, запт ве ёкъ этиджилик. Дюнья артындан дюнья инсан сою озь даваларыны йылдызларгъа алып кете.

Soñra Allah bir neticege kele: İnsanlıq muvaffaqiyetsiz bir tecribe degil edi — Yaratuvnıñ özüne yayılğan bir belağa çevirildi. Ve ükümni çıqara.

İlk insanlıqlar tek yoq olmağa başlağanda, José Monteiro-nıñ çeşit versiyaları imkânsıznı duya: özleriniñ başqa parçaları yoq ola. Askerler, qırallar, alimler, cinayetçiler ve qurtarıcılar bütün barlıqnıñ taqdirini belgiley bilecek sualnen qarşılaşacaqlar: eger Allah ayatnıñ imkânını yaratqan olsa, bir türniñ bar olmaq aqqını ne vaqıt coyğanını belgilemek aqqı da bar mı?