Architekty wieczności

José Monteiro ôsiōngnōł to, co żodyn Montarion niy ôsiōngnōł ôd poczōntku Wielgich Cyklōw.

Negocjowoł ze samym Wszechświatym.

Ôdmōwiōł ôstanio cysorzym, niy dozwolōł na zbieżność rzeczywistości i zniszczōł nasiōna Sztucznyj Inteligyncyje, co dało zaczōntek Wojnie ô Erbōw. Po piyrszy roz prziszłość niy ma już pisano.

Ale wolność przijdzie za swoja cyna.

Za tajla porozumiynio, kej jejich ludzke dzieci skończōm dwadzieścia lot, byłyby powołane do Cyntrum Wszechświata. Gabriel i Daniel dostaliby dostymp do wiedze zgrōmadzōnyj bez dziewiyńć cywilizacyji Rady i przestaliby sie biologicznie starzić.

Niy byliby niyśmiertelni.

Niy chorowaliby ani niy starzeliby sie, ale mogliby umrzić. Mogły być zamordowani. I żodne Prawo Piyrwotne niy potympiyłoby gatōnku ôdpowiedzialnego za jejich śmierć.

Jejich misyjōm byłoby znojście tego, czego ani Rada, ani Druidy, ani sōm Wszechświat nikej niy ôdkryli: spōsōb na stabilizacyjo wszyskich wszechświatōw bez zmuszanio jejich do zbieżności w jedna rzeczywistość.

Dwadzieścia lot niyskorzij przichodzi połōnczynie.

Narychtowane bez Sofijo bez nauka Spulve, historyjo Wszechświata, strategijo, filozofijo i bōj, ôba bracia wejdōm do Rady jako wolnych ludzi. Bydōm musieli uczestniczyć ino raz na rok i bydōm mogli budować swoje włosne życie.

Jednak wszechświata ôstowajōm zniszczōne.

Połōnczynia miyndzy rzeczywistościōm znikajōm i przijdzie czas, kedy żodyn zwiōnzek, rozwiōnzanie ani ôfiara niy bydzie w sztańdzie je uratować.

W aktach Rady Gabriel i Daniel ôdkrywajōm, iże ôdpowiydź może leżeć we wniosku, do kerego doszli za dzieci: portal faktycznie niy transportuje ôsoby bez kosmos. Przekōnuje Wszechświat, iże je już po drugij zajcie.

Jeźli je możliwe przekōnać Wszechświat, iże ôsoba przinoleży kajś inkszego, możno je możliwe sprawić, coby milijōny wszechświat poznały sie wzajymnie za tajle tego samego systymu bez jejich zniszczynio abo łōnczynio.

Coby dowiyść ta teoryjo, bracia bydōm musieli przekroczyć granice, kere żŏdnŏ cywilizacyjŏ nikej niy przekroczyła, sprzeciwić sie fundamyntalnym prawōm bytu i przetrwać wszyjskich tych, kerzi wolōm znane rozwiōnzanie przed niymożebnõm nadziejōm.

Ale czas, kery przestoł przechodzić bez jejich ciała, durch zabiyro ludzi, kerych kochajōm.

A jak Gabriel i Daniel zaczynajōm ôpowiadać sie za roztōmajtymi ściyżkami do ratowanio egzystyncyje, ôdkryjōm, iże nojsrogsze zagrożynie może niy leżeć we umiyrajōncych wszechświatach.

Może to być kajś miyndzy tymi dwōma.

José Monteiro złōmoł proroctwo.

Teroz jejich dzieci bydōm musiały zademonstrować, iże prziszłość bez przeznaczynio zasługuje na przeżycie.