Geainnut maid mii eat goassege eallán

Maŋŋel go leaba rasttildan veadjemeahttunvuođa, de José Monteiro ja Alberto Costa beasaiga ođđa máilbmái gos duohtavuohta válljii geainnuid maid sin iežaset historjá ii goassege vásihan. Okta dain lea ahte Josef lea jápmán ja Olmmošvuohta lea oahppan birget iežas beastit haga. Nuppis, jápmán olbmot vástidit, eadni bidjá mearkkaid ja dološ duohtavuođat rahpet háviid maid áigi ii leat goassege nagodan giddejuvvot.

Go soai mátkkošteaba eará duohtavuođaid čađa, de deaivvadit guokte skihpára iežaska veršuvnnaiguin, rievdaduvvon boahtteáiggiin, válljemiiguin mat rievdadedje sivilisašuvnnaid ja čujuhusaiguin dakkár universuma suorgái gos soahti ii soaitte leat veadjemeahttun. Muhto juohke vástádusas lea haddi. Ja mađi lagabui sii bohtet dáid sieđggaid álgui, dađi eambbo sii fuomášit ahte ruovttoluotta geaidnu sáhttá leat seamma várálaš go dat mii ii leat dovddus.

Gaskal sihkkojuvvon muittuid, máilmmiid mat vuostálastet loahpa ja uvssaid mat eai galgga leat, dát nubbi girji guorahallá epihkalaš mátkki gaskal hástalusaid, vahágiid ja vejolašvuođaid.